شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی گل و عشق اشاره می‌کند. او مانند بلبل عاشق، از گل لعل روی معشوق خود شاداب و سرزنده است و در عشقش بی‌وقفه در حال نغمه‌سرایی است. شاعر خود را غلام زبان بلبل می‌داند که زیبایی گل را ستایش می‌کند و از ساقی می‌خواهد که در وقت گل، شراب را در اختیار عاشقان قرار دهد. به طور کلی، این شعر به اهمیت عشق و زیبایی‌های طبیعی در زندگی انسان اشاره دارد.
تا گل لعل روی بنمودستبلبل از خرمی نیاسودست
هوش مصنوعی: وقتی گل سرخ ظاهر شده، بلبل به خاطر شادی و زیبایی آن از شادمانی دست برنداشته است.
دیرگاهست تا چو من بلبلعاشق بوستان و گل بودست
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که مانند من، بلبل عاشق، در باغ و گلستان وجود نداشته است.
روز و شب گر بنغنوم چه عجبپیش معشوق کس بنغنودست
هوش مصنوعی: اگر روز و شب در حال ناله و زاری باشم، چه جای شگفتی است که هیچکسی در برابر معشوق آرام و بیخبر نیست.
من غلام زبان آن بلبلکو گل لعل روش بستودست
هوش مصنوعی: من بنده و خدمتگزار کسی هستم که به زیبایی و دلنوازی صدای بلبل توجه کرده و گل سرخ را ستایش می‌کند.
ساقیا وقت گل چو گل می دهوقت گل تو به کس نفرمودست
هوش مصنوعی: ای ساقی، در زمان گل و شکوفه، که وقت شادمانی و نوشیدن است، هیچ کس را از راز این لحظه باخبر نکن.