منوچهری

ابوالنجم احمد بن قوص دامغانی، شاعر نیمه اول قرن پنجم هجری بود که تسلط کامل بر ادبیات عرب و فارسی و همچنین علوم دینی داشت. او در دربار سلطان محمود غزنوی جایگاه ویژه‌ای پیدا کرد و گفته می‌شود مخترع قالب شعری «مسمط» در ادبیات فارسی است.