شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به تکرار و تغییرات احساسات عاشقانه اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هر بار که به عشق معشوقش فکر می‌کند، تجربه‌ای نو و متفاوت دارد، حتی اگر همیشه با بی‌وفایی او مواجه باشد. او توصیف می‌کند که زیبایی معشوقش به قدری جذاب است که هر لحظه برای او تازگی و شگفتی به همراه می‌آورد. همچنین، از درد و رنج دوری از معشوقش صحبت می‌کند و بیان می‌کند که هیچ چیزی جز وصال او نمی‌تواند به او آرامش بخشد. بنابراین، عشق او به معشوقش با وجود هر چالش، همچنان قوی و پرشور باقی می‌ماند.
هر زمان از عشق جانانم وفایی دیگرستگرچه او را هر نفس بر من جفایی دیگرست
هوش مصنوعی: هر بار که به عشق محبوبم فکر میکنم، احساس وفایی متفاوت و تازهای پیدا میکنم، هرچند که او به من هر لحظه، بی‌وفایی جدیدی نشان میدهد.
من بر او ساعت به ساعت فتنه زانم کز جمالهر زمان او را به من از نو عنایی دیگرست
هوش مصنوعی: من هر لحظه از زیبایی او فتنهانگیزتر میشوم، زیرا او هر بار به طرز تازهای لطف و محبتش را به من مینمایاند.
گر قضا مستولی و قادر شود بر هر کسیبر من بیچاره عشق او قضایی دیگرست
هوش مصنوعی: اگر سرنوشت بر همه حاکم شود و بر هر کسی تسلط یابد، برای من بیچاره، عشق او حکایتی جداگانه و ویژه است.
باد زلفش از خوشی می‌آورد بوی عبیرخاک پایش از عزیزی توتیایی دیگرست
هوش مصنوعی: باد به لطف زلف او بویی خوش به همراه می‌آورد، و عطر خاک پایش همچون عطری منحصر به فرد و دلنشین است.
از لطیفی آفتاب دیگرست آن دلفریباز ضعیفی عاشقش گویی هبایی دیگرست
هوش مصنوعی: آفتاب به خاطر لطافت و زیباییاش بسیار دوستداشتنی است و عشق به آن، حالتی خاص و دلنشین دارد که نشاندهنده قدرت و زیبایی دیگری در دل عاشق است.
یک زمان از رنج هجرانش دلم خالی مبادکو مرا جز وصل او راحت فزایی دیگرست
هوش مصنوعی: در یک لحظه، دلم نمی‌تواند از رنج دوری او خالی باشد، چون هیچ چیز دیگری جز وصال او برایم آرامشبخش نیست.