شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق خود می‌پردازد و احساسات عمیقش را بیان می‌کند. او از خود می‌پرسد که کیست که بتواند به زیبایی محبوبش عشق ورزد و خود را زیر پای او بی‌اندازد. شاعر با بیان اینکه در عشق محبوبش غم و شادی با هم آمیخته‌اند، نشان می‌دهد که حتی اگر جانش را هم فدای عشق کند، هیچ نگرانی ندارد. او به وضوح از هر چیزی که به محبوبش مرتبط نیست، بیزار است و در نهایت به شیدایی و جنون ناشی از زیبایی معشوق اشاره می‌کند.
من کیستم ای نگار چالاکتا جامه کنم ز عشق تو چاک
هوش مصنوعی: من کی هستم ای زیبای پرتحرک که بخواهم به خاطر عشق تو به خودم آسیب بزنم؟
کی زهره بود مرا که باشمزیر قدم سگ ترا خاک
هوش مصنوعی: من چه عرضی دارم که زیر پای سگ تو خاک هستم.
صد دل داری تو چون دل منآویخته سرنگون ز فتراک
هوش مصنوعی: تو صد دل داری، اما دل من به گونهای آویزان و در هم ریخته است که به دام افتاده است.
در عشق تو غم مرا چو شادیوز دست تو زهر همچو تریاک
هوش مصنوعی: در عشق تو، ناراحتی من به شادی تبدیل میشود و زهر و دردهایی که از تو میگیرم، مثل تریاک آرامبخش است.
در راه رضای تو به جانتگر جان بدهم نیایدم باک
هوش مصنوعی: اگر لازم باشد جانم را نیز برای خوشنودی تو فدا کنم، هیچ نگران نخواهم بود.
از هر چه برو نشان تو نیستبیزار شدستم از دل پاک
هوش مصنوعی: من از هر چیزی که نشانی از تو ندارد، منزجر شدم و دلم پاک و خالص است.
شوریده سر دو زلف تو هستشور دل مردم هوسناک
هوش مصنوعی: شور و هیجان مردم عاشق به خاطر دو زلف توست که خود را به جنون زدهاند.
در کار تو شد سر سناییزین نیست ترا خبر هماناک
هوش مصنوعی: در کار تو، سر سنایی مشغول شد، اما تو از این موضوع بیخبری.