شمارهٔ ۲۲۰

هوش مصنوعی: این شعر دعوت به شادی و پر کردن جام دارد، زیرا دل شاعر به عشق گرفتار شده است. او می‌گوید که باید از دنیا و روزگار گذشت و از زلف یار لذت برد. شاعر پیشنهاد می‌کند در کنار دوستان، به نوشیدن باده مشغول شوند و از مستی و عشق غافل نشوند. او به این نکته اشاره می‌کند که همه اکنون یکسان هستند و باید از خوشی‌های زمانه بهره‌برداری کنند، چرا که آینده نامعلوم است.