شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به یاد عشق و زیبایی‌های زندگی اشاره دارد. شاعر از عشق و دوستی صحبت می‌کند و به نقش ساز و ناله نی در انتقال احساسات اشاره می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که در مجلسی که یاد عشق زنده است، می‌توان همزمان شعر خواند و نی نواخت. شاعر بیان می‌کند که زحمت و تلاش او در عشق کم نمی‌شود و او خود را در مقابل معشوق رها می‌کند. همچنین، او به دنبال نشانه‌ای از عشق در تمامی فصول سال است و می‌خواهد دنیای خود را با عشق پاک کند. در نهایت، به نظر می‌رسد هدف او از تمامی این تلاش‌ها رسیدن به آتش عشق و زیبایی واقعی است.
خیز تا بر یاد عشق خوبرویان می زنیمپس ز راه دیده باغ دوستی را پی زنیم
هوش مصنوعی: بیدار شو و به یاد عشق زیبایانی که در خاطر داریم، راهی برای دوستی و محبت پیدا کنیم و قدم برداریم.
از نوای نالهٔ نی گوشها را پر کنیموز فروغ آتش می چهره‌ها را خوی زنیم
هوش مصنوعی: با صدای نالههای نی، گوشها را پر میکنیم و با روشنایی آتش، چهرههایمان را به خویش آرا خواهیم کرد.
چون درین مجلس به یاد نی برآید کارهاما زمانی بیت خوانیم و زمانی نی زنیم
هوش مصنوعی: در این جلسه، وقتی که به یاد نیفتیم، گاهی به خواندن شعر میپردازیم و گاهی به نواختن نی.
زحمت ما چون ز ما می پاره‌ای کم می‌کندخرقه بفروشیم و خود را بر صراحی می‌زنیم
هوش مصنوعی: زحمت و تلاش ما وقتی از ما کم میشود، بهتر است که لباس رنج را کنار بگذاریم و خود را به لذت و خوشیها بسپاریم.
چنگ در دلبر زنیم آن دم که از خود غایبیمپس نئیم اکنون چو غایب چنگ در وی کی زنیم
هوش مصنوعی: ما در لحظهای که از خود غایب هستیم، به دلبر خود عشق میورزیم؛ اما حالا که غایب هستیم، چگونه میتوانیم به او عشق ورزیم؟
از برای بی نشانی یک فروغ از آه دلدر بهار و در خزان و در تموز و دی زنیم
هوش مصنوعی: برای نشان دادن نبودن یک نشانه، شعلهای از حسرت دل را در همه فصلها، از بهار تا زمستان، خاموش میکنیم.
دفتر ملک دو عالم را فرو شوییم پاکهر چه آن ما را نشانست آتش اندر وی زنیم
هوش مصنوعی: ما دفتر زندگی را پاک میکنیم و هر چیزی را که نشاندهنده آن است، در آتش می‌زنیم.