شمارهٔ ۲۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس نزدیکی و محبت عمیق خود نسبت به معشوق صحبت می‌کند. با اشاره به قدرت و زیبایی معشوق، که او را به آسمان می‌برد، بیان می‌کند که در کنار او، تمام دغدغه‌ها و آشفتگی‌های دنیا از او دور می‌شود. همچنین، صدای موذن (آواز اذان) را به عنوان نشانه‌ای از بندگی و توجه به خداوند می‌بیند. به طور کلی، شعر بیانگر عشق و تعلق خاطر عمیق به معشوق و همچنین درک مقام بندگی است.
آمد بر من جهان و جانمانس دل و راحت روانم
هوش مصنوعی: جهان و جانم به من نزدیک شدند و دل و روح من آرامش یافتند.
بر خاستمش به بر گرفتمبفزود هزار جان به جانم
هوش مصنوعی: برخاستم و او را در آغوش گرفتم، و هزار جان به جانم افزوده شد.
از قد بلند و زلف پشتشگفتم که مگر به آسمانم
هوش مصنوعی: گفتم که با قد بلند و موهای لختش، انگار که به آسمان رفتهام.
چون سر بنهاد در کنارمرفت از بر من جهان و جانم
هوش مصنوعی: وقتی او سرش را بر شانهام گذاشت، تمام دنیا و جانم از کنارم رفت.
فریاد مرا ز بانگ موذنمن بندهٔ بانگ پاسبانم
هوش مصنوعی: صدای دعا و ندا و اذان مرا از دل و جان می‌برد، چون من تنها یک مخلوق هستم که به ندای محافظ و نگهبانم پاسخ میدهم.