شمارهٔ ۳۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به نقد زندگی مادی و ظاهری می‌پردازد و نویسنده از خواننده می‌خواهد که از ساختن بناهای فیزیکی و ظاهری پرهیز کند. به جای آن، باید به درون خود و بصیرت علمی توجه کند، و از تلاش‌های superficial و بی‌محتوا دوری کند. او تاکید می‌کند که در جهان مادی، به جاودانگی و ثروت نرسید، زیرا در نهایت، زندگی باید در مسیر معنوی و شادی سپری شود، نه در پیله‌ی قضاوت و فقر. در نهایت، او به اهمیت تلاش و زندگی شاد و معنادار اشاره می‌کند و توصیه می‌کند که از کارهای بیهوده و ضیعف بپرهیزند.
خانهٔ طامات عمارت مکنکعبهٔ آفاق زیارت مکن
هوش مصنوعی: در ساختن خانهی تیره و تار تلاش نکن، بلکه به دیدن کعبهای که در جهان وجود دارد بپرداز.
نامهٔ تلبیس نهفته مخوانجامهٔ ناموس قضاوت (قصارت) مکن
هوش مصنوعی: به حرفهای پنهان و فریبنده توجه نکن و به قضاوت در مورد دیگران مبتنی بر ظاهر نپرداز.
قاعدهٔ کار زمانه بدانهر چه کنی جز به بصارت مکن
هوش مصنوعی: قاعده زمانه این است که هر کاری را فقط با آگاهی و دانایی انجام بده.
سر به خرابات خرابی در آرصومعه را هیچ عمارت مکن
هوش مصنوعی: به میخانه بیا و دل خود را با عشق و خوشی پر کن، هیچ نیازی به ساختن و زینت دادن به خانقاه نیست.
چون همه سرمایهٔ تو مفلسی‌ستدر ره افلاس تجارت مکن
هوش مصنوعی: اگر تمام دارایی تو فقط فقر و بیپولی است، بهتر است به دنبال تجارت و کسب و کار نروی.
چون تو مخنث شدی اندر روشقصهٔ معراج عبارت مکن
هوش مصنوعی: زمانی که تو وضعیت خاصی پیدا کردی، درباره داستان معراج صحبت نکن.
تا نشوی در دین قلاش‌وارخرقهٔ قلاشان غارت مکن
هوش مصنوعی: تا زمانی که در دین خود به سطحی ناچیز و بیارزش نرسی، از آزار دیگران و غارت مقدسات خودداری کن.
عمر به شادی چو سنایی گذارکار به سستی و حقارت مکن
هوش مصنوعی: زندگیات را مانند سنایی با شادی سپری کن و به کارهای بیارزش و سست نپرداز.