شمارهٔ ۳۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلدادگی و تأثیر دیدار محبوبش بر دل و جانش سخن می‌گوید. او به عشق خود می‌بالد و بیان می‌کند که اگر نتواند چهره محبوب را ببیند، چطور می‌تواند زندگی کند. احساسات عاشقانه او بین دوری و وصال محبوب oscillate می‌کند و غم و شادی او در این مسیر به هم گره خورده است. شاعر همچنین به شراب‌گونه بودن غمزه‌های معشوق اشاره کرده که جانش را می‌رباید و در نهایت به ذکر اینکه عمرش را در غم روی او می‌گذرانده، می‌پردازد.
گر نشد عاشق دو زلف یار بر رخسار اوچون ز ما پنهان کند هر ساعتی دیدار او
هوش مصنوعی: اگر نتواند در عشق یار به موهایش دل ببندد، پس چرا هر لحظه دیدارش را از ما پنهان می‌کند؟
یک زمان در هجر و وصل او شود خرم دلماین چه آفت رفت یارب بر من از دیدار او
هوش مصنوعی: یک زمانی بر اثر دوری و نزدیکی او، دلم شاد میشود. این چه مصیبتی است که بر من نازل شده، ای خدا، به خاطر این که از او دورم؟
غمزهٔ غماز او چون می‌رباید جان و دلگر نشد جادو به رخ آن طرهٔ طرار او
هوش مصنوعی: چشمان فریبنده او جان و دل را میبرد، اگر آن مدل مو و زیبایی او جادویی نداشت.
گر نیابم وصل رویش باشد از وی اینقدرعمر یارب می‌گذارم در غم تیمار او
هوش مصنوعی: اگر نتوانم به وصال و دیدار او برسم، همین که از او خبری داشته باشم، کافی است. خدایا، عمرم را در غم و یاد او سپری میکنم.