شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف جایگاه و ارزش خود می‌پردازد. او بیان می‌کند که ارزشش نه به خاطر ثروت مادی بلکه به دلیل برتری‌های معنوی و خاصیت‌های درونی‌اش است. او از آسمان و نور خورشید به عنوان نمادهایی از زیبایی و رشادت خود یاد می‌کند و می‌گوید که برای حفظ آبرو و شخصیتش، بعضی چیزها را فدای دیگران کرده است. در نهایت، شاعر می‌گوید برای خدمت به آزادگان و بزرگواران، همواره با دیگران در ارتباط و هم‌زیستی است.
من نه ارزیزم ز کان انگیختهمن عزیزم از فلک بگریخته
هوش مصنوعی: من از جایی که به وجود آمدهام اهمیت نمیدهم، بلکه ارزش من به این است که از قید و بند آسمانها رها شدهام.
چرخ در بالام گوهر تافتهطبع در پهنام عنبر بیخته
هوش مصنوعی: چرخ و فلک در بالای سرم مانند جواهر درخشان است و طبع من در وسعت خود مانند عطر خوشبو گسترده شده است.
آسمان رنگم ولیک از روی شکلآفتابی از هلال آویخته
هوش مصنوعی: آسمان به رنگ من است، اما نور آفتاب بر روی آن درخشش دارد و از شکل هلال دیده میشود.
از برای کسب آبِ روی خویشآبروی خود به عمداً ریخته
هوش مصنوعی: برای به دست آوردن آبروی خود، به طور عمدی آبروی خویش را پایین میآورد.
از برای خدمت آزادگانبا همه کس همچو آب آمیخته
هوش مصنوعی: برای خدمت به بزرگان و آزادگان باید با همه افراد مانند آب که به راحتی با هر چیزی ترکیب میشود، در تعامل بود و به هم آمیخت.