شمارهٔ ۳۷۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر درباره عشق عمیق و بی‌قراری خود سخن می‌گوید. او به زیبایی و لطافت محبوبش اشاره می‌کند و از نزدیکی به او آرزو می‌کند. تصویرسازی‌هایی مانند کلاله و پیاله نشان‌دهنده احساسات عمیق و نیاز به عشق هستند. شاعر همچنین به بوسه‌های فراوانی که بر روی چهره محبوبش دارد، اشاره می‌کند و از عدم دسترسی به این عشق ابراز ناراحتی می‌کند. در نهایت، او به تشنگی روحی خود در برابر زیبایی محبوبش و عدم دریافت محبت اشاره می‌کند.
از عشق آن دو نرجس وز مهر آن دو لالهبی خواب و بی‌قرارم چون بر گلت کلاله
هوش مصنوعی: از عشق آن دو نرجس و عشق آن دو لاله، بیخوابی و بی‌قراری مرا فراگرفته است. وقتی که بر گل تو، گلدستهای ببینم.
خدمت کنم به پیشت همچون صراحی از جانتا برنهی لبم را بر لبت چون پیاله
هوش مصنوعی: من با جان و دل در خدمت تو هستم، تا زمانی که بتوانم لبهایم را به لبهایت نزدیک کنم، مانند پیالهای که محتویاتش را به تو مینوشاند.
تا روز ژاله بارد از چشم همچو رودمآری نکو نماید بر روی لاله ژاله
هوش مصنوعی: تا زمانی که باران میبارد و اشکهایم مانند رود جاری است، زیبایی لالهها در روز بارانی بیشتر خود را نشان میدهد.
دارم هزار بوسه بر روی و چشم تو منگر میدهی وگرنه بیرون کنم قباله
هوش مصنوعی: من هزار بوسه بر پیشانی و چشمانت دارم؛ اگر آنها را به من بدهی، خوب است و در غیر این صورت، باید این عشق را کنار بگذارم.
مهمان حسن داری سیر از پی خرد رامر تشنگان خود را ندهی یک پیاله
هوش مصنوعی: اگر مهمان حسن داری و سیر از عشق و خرد هستی، نباید به تشنگان خود حتی یک پیاله آب هم بدهی.