شمارهٔ ۳۸۲
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ اهمیت خودآگاهی و پرهیز از وابستگی به دنیا و زمانه است. شاعر به ما می‌گوید که نباید خود را در دام‌های زودگذر زندگی بیندازیم و باید به درون خود و عوالم معنوی توجه کنیم. همچنین بر این نکته تأکید دارد که در پی خوشی‌های حقیقی باشیم و از رنج و غم دوری کنیم. شاعر در نهایت به مخاطب می‌گوید که دل خود را به دنیا نبندد، زیرا دنیا همیشه در حال تغییر است و نمی‌توان به آن اعتماد کرد.
جان جز پیش خود چمانه منهطبع جز بر می مغانه منه
هوش مصنوعی: زندگی را جز در کنار خودت سپری نکن و طبیعت را فقط در کنار میخانهداران نپذیر.
باده را تا به باغ شاید بردآنچنان در شرابخانه منه
هوش مصنوعی: در این بیت به این نکته اشاره شده که نوشیدنی را تا زمانی که امکان دارد به باغ ببریم، زیرا نباید آن را به شرابخانه بیاوریم. به این معنی که لذت و شادی را باید در مکانهای دلانگیز و طبیعی تجربه کرد و از محیطهای محدود و تنگ دوری جست.
گرچه همرنگ نار دانه بودنام او آب نار دانه منه
هوش مصنوعی: هرچند رنگش شبیه رنگ نارنگی است، اما او را به خاطر نامش با نارنگی یکی نکن.
در هر آن خانه‌ای که می نبودپای اندر چنان ستانه منه
هوش مصنوعی: هر خانه‌ای که جایی برای نگهداری از تو نداشته باشد، نباید در آنجا بساط سفر خود را برپا کنی.
تا بود باغ آسمان گردانچشم بر روی آسمانه منه
هوش مصنوعی: تا زمانی که باغ آسمان وجود دارد، چشمهایم را از روی آسمان برندار.
روی جز بر جناح چنگ ممالدست جو بر بر چغانه منه
هوش مصنوعی: هرگز در پی این نباش که در مکان نامساعد و دشوار به شکار برگردی. از سختیها و خطرات دوری کن و به جست و جوی امکانات بهتر و ایمنتر برو.
گر نخواهی که در تو پیچد غمرنج بر طبع شادمانه منه
هوش مصنوعی: اگر نمیخواهی غم و رنج به سرت بیاید، باید با روحیهای شاد و خوشحال زندگی کنی.
بد و نیک زمانه گردانستبر بد و نیک او بهانه منه
هوش مصنوعی: زمانه بیدلیل بر نیکی و بدی انسانها تأثیر میگذارد، بنابراین به آنها چیزی نگو.
بخردان بر زمانه دل ننهندپس تو دل نیز بر زمانه منه
هوش مصنوعی: عقلای جامعه به دنیا دل نمیبندند، بنابراین تو نیز دل خود را به دنیا نسپار.