شمارهٔ ۴۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و خوشبختی نوروز اشاره دارد و از محبوبیت و جذابیت یک گل آبدار و روشنایی آن تمجید می‌کند. شاعر به عشق و دل‌تنگی‌های عاشقان اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که محبتش را بیشتر ابراز کند. همچنین از زلف‌ها و لب‌های معشوق صحبت کرده و به ناتوانی دل در مقابل عشق اشاره می‌کند. در نهایت، عشق و غم ناشی از آن را بیان می‌کند و از زیبایی معشوق می‌گوید.
ای گل آبدار نوروزیدیدنت فرخی و فیروزی
هوش مصنوعی: ای گل زیبای بهاری، دیدن تو باعث خوشحالی و شادی است.
ای فروزنده از رخانت جانآتش عشق تا کی افروزی؟
هوش مصنوعی: ای نورانی که از چهرهات شعلههای عشق ساطع میشود، تا چه زمانی این آتش را روشن نگه میداری؟
دل بدخواه سوز اندر عشقچون که دل‌های عاشقان سوزی
هوش مصنوعی: دل کسی که حسود و بدخواه است، در عشق به عذاب میافتد، زیرا دل‌های عاشقان همیشه دارای شوری و سوز است.
از لب آموز خوب مذهب خوباز دو زلفین چه تنبل آموزی؟
هوش مصنوعی: از حرفهای زیبا و آموزنده لب‌های کسی که دیندار و نیکو است، چیزهای ارزشمندی میتوان آموخت. اما تو در آموختن از زلفهای او، چه کاهلی میکنی؟
ای دریده دل من از غم عشقزان لب چون عقیق کی دوزی؟
هوش مصنوعی: ای دل شکسته من از درد عشق، چه زمانی تار و پود این غم را به لبانم دوزی تا از آن جواهرگون شود؟