شمارهٔ ۴۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دست دادن لؤلؤ خوشاب و دلبری که برایش ارزشمند بوده، ابراز تأسف می‌کند. او از جنگ‌ها و آشتی‌های میان خود و محبوب یاد می‌کند که این بار آشتی به جنگ بدل شده است. شاعر همچنین به تأثیر این جدایی بر نام و جایگاه خود اشاره می‌کند. او ترکیب زیبایی از احساسات مختلفی همچون عشق، اندوه و ندامت را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که جدایی از محبوبش چقدر بر او تأثیر گذاشته است. این احساسات او را در جهانی تاریک و تنگ قرار داده است.
لؤلؤ خوشاب من از چنگ شد یک‌بارگیلالهٔ سیراب من بی‌رنگ شد یک‌بارگی
هوش مصنوعی: در یک لحظه، مروارید زیبای من از دستانم افتاد و گل لالهام که همیشه سرسبز و شاداب بود، ناگهان رنگ باخت.
دلبری را من به چنگ آورده بودم در جهانای دریغا دلبرم کز چنگ شد یک‌بارگی
هوش مصنوعی: من دلبری را در اختیار داشتم، اما افسوس که ناگهان از دست رفت.
جنگ‌ها بودی میان ما و گاهی آشتیآشتی این بار الحق جنگ شد یک‌بارگی
هوش مصنوعی: بین ما همیشه جنگ و جدل بود و گاهی هم صلح و آشتی برقرار میشد، اما این بار واقعاً به جنگی سخت و یکباره تبدیل شد.
بود نام و ننگ ما را پیش ازین هر جایگاهاین بتر کامروز نامم ننگ شد یک‌بارگی
هوش مصنوعی: قبل از این، ما در هر مکانی معروف و محترم بودیم، اما امروز یکباره نام و اعتبار ما به نقطهای بد تبدیل شده است.
با رخ و اشکی چو زر سیمآب و من چون موم نرمکز دل چون سنگ آن بت سنگ شد یک‌بارگی
هوش مصنوعی: با چهره و اشکی که به زیبایی مانند طلای زرد میدرخشد، من مانند موم نرمی هستم که از دل سنگیام در برابر آن بت سنگی یکباره نرم و تغییر کردهام.
این جهان روشن اندر هجر آن زیبا‌پسربر سنایی تیره گشت و تنگ شد یک‌بارگی
هوش مصنوعی: این دنیا در غیاب آن جوان زیبا، به طرز عجیبی تاریک و تنگ شده است.