شمارهٔ ۴۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف محبوبی می‌پردازد که موجب آلام عقل و دل شاعر شده است. محبوب، زیبا و جذاب است و شاعر را به شدت تحت تأثیر قرار داده. او به شخصیتی معماگونه اشاره می‌کند که همواره در دل و جان او حضور دارد و با این حال، خود را ناگفته باقی گذاشته. شاعر احساس می‌کند بدون وجود محبوب، عقلش کارایی ندارد و در عشق، دچار نوسان و سردرگمی است. در نهایت، او را هم به عنوان یک منبع کفر و هم دین معرفی می‌کند، به این معنا که وجودش مملو از تضادها و احساسات متناقض است.
تو آفت عقل و جان و دینیتو رشک پری و حور عینی
هوش مصنوعی: تو موجب اختلال در عقل و روح و دیانت هستی و تو زیباتر از پریان و حوریان هستی.
تا چشم تو روی تو نبیندتو نیز چو خویشتن نبینی
هوش مصنوعی: تا زمانی که چشم تو به چهرهات نیفتد، تو هم نمیتوانی خودت را به خوبی ببینی.
ای در دل و جان من نشستهیک جال دو جای چون نشینی
هوش مصنوعی: ای کسی که در دل و جان من قرار داری، مانند یک تله دو جا نشستهای؛ چگونه میتوانی اینجا باشی؟
سروی و مهی عجایب تونه بر فلک و نه بر زمینی
هوش مصنوعی: تو همچون سرو و ماهی، شگفتیهای تو نه در آسمان است و نه بر زمین، بلکه جایی فراتر از اینها قرار دارد.
بی روی تو عقل من نه خوبستدر خاتم عقل من نگینی
هوش مصنوعی: بدون چهره تو، عقل من هیچ ارزشی ندارد؛ در حقیقت، عقل من همچون انگشتری است که در آن نگینی وجود ندارد.
بر مهر تو دل نهاد نتوانتو اسب فراق کرده زینی
هوش مصنوعی: دل خود را به عشق تو سپردم، اما نمیتوانم همچون اسبی که از زین جدا شده است، دوری را تحمل کنم.
گه یار قدیم را برانیگه یار نوآمده گزینی
هوش مصنوعی: گاهی یار قدیمی را کنار میزنی و گاهی یار جدیدی را انتخاب میکنی.
این جور و جفات نه کنونستدیریست بتا که تو چنینی
هوش مصنوعی: این رفتار و حالت تو مدتهاست که اینگونه شده، ای معشوق!
ای بوقلمون کیش و دینمگه کفر منی و گاه دینی
هوش مصنوعی: ای بوقلمون، تو نشان دهندهٔ دین و باور من هستی؛ گاهی در کفر و بیدینی خود را نشان میدیوید و گاهی به ظاهر مذهبی و با اصول نشان میدهی.