قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ - در مدح دولتشاه غزنوی و بهرامشاه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و بزرگی محبوبی می‌پردازد که شاعر به او عشق و ارادت دارد. شاعر از زیبایی‌های ظاهری او، همچون چهره‌اش که مشابه ماه است و لب‌های دلخواهش سخن می‌گوید. او همچنین درباره عظمت و قدر او صحبت می‌کند و می‌گوید که هرچه در دنیای وجود دارد به خاطر حضور او ارزشمند است. شاعر از دیوانگی و شیدایی‌اش در برابر محبوب می‌نویسد و به آوازه و قدرت او اشاره می‌کند، حتی به صفات و نشانه‌های مختلف او که همچون بهشت و دوزخ تأثیرگذار است. در نهایت، او به وفاداری و بندگی‌اش اعتراف می‌کند و دعا می‌کند که محبوبش همیشگی و پایدار باشد.