شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غیبت و دوری محبوب صحبت می‌کند. با غروب آفتاب، خواجگان به زیر خاک می‌روند و شاعر با احساساتی پرشور و غمگین از آتش دل و اشک دیده‌اش می‌گوید. او به ارتباط میان غیبت محبوب و ظهور ستاره‌ها اشاره می‌کند، که در شب غیبت آفتاب (محبوب) نمایان می‌شوند. این ابیات حسرت و yearning را به تصویر می‌کشد.
تا نهان گشت آفتاب خواجگان در زیر خاکشد لبم پر باد و دل پر آتش و دیده پر آب
هوش مصنوعی: زمانی که آفتاب خواجگان (آرزوها و خواستهها) ناپدید شد و زیر خاک رفت، من احساس سنگینی و خفقان کردم؛ لبهای من پر از سکوت و دلام پر از شوق و آتش، و چشمانم پر از اشک و اندوه شد.
چشمها نشگفت اگر شد پر ستاره بهر آنکروی بنماید ستاره چون نهان شد آفتاب
هوش مصنوعی: اگر چشمان ما پر از ستاره شد، این امر جای تعجب نیست؛ زیرا وقتی آفتاب پنهان میشود، ستاره‌ها میتوانند خود را به نمایش بگذارند.