تناجی
سنایی غزنوی

شمارهٔ ۷۵ - در هجای «معجزی» شاعر

معجزی خود ز معجز ادبارنزد هر زیرکی کم از خر بود
خود همه کس برو همی خندیدزان که عقلش ز جهل کمتر بود
زین چنین کون دریده مادر و زنریشخندش نیز درخور بود