شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حال و وضعیتی است که در آن مردم از تقوا و دین فاصله گرفته‌اند. شاعر اشاره می‌کند که در آینده نه تار و نه پود (تنوع و اختلاف) وجود نخواهد داشت و تنها دین و شرم باقی خواهد ماند. او به مهدی (مهدی موعود) دعوت می‌کند که از جایگاه خود پایین بیاید و همچنین دجال را به چالش می‌کشد و از او می‌خواهد که بار دیگر خود را نشان دهد. به طور کلی، این شعر به بازگشت به دین و حقیقت اشاره دارد و تضادهای موجود را به تصویر می‌کشد.
مردمان یک چند از تقوا و دین راندند کارزین پس اندر عهد ما نه پود ماندست و نه تار
هوش مصنوعی: مدتی مردم به تقوا و دین روی آوردند، ولی حالا در زمان ما دیگر چیزی از آن باقی نمانده است؛ نه اصولی هست و نه جزئیاتی.
این دو چون بگذشت باز آزرم و دین آمد شعارگر منازع خواهی ای مهدی فرود آی از حصار
هوش مصنوعی: پس از گذشتن این دو، دوباره شرم و اصول دین نمایان شد. ای مهدی، اگر میخواهی به چالش بپردازی، از دژ خود پایین بیا.
باز یک چندی به رغبت بود و رهبت بود کارور متابع خواهی ای دجال یک ره سر بر آر
هوش مصنوعی: مدتی دیگر به خاطر علاقه و محبت، کارها خوب پیش میرود. اما اگر بخواهی که مانند یک دجال در مسیر حرکت کنی، سرت را بالا ببر و مسیر را پیدا کن.