شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زندگی و لذت‌های دنیوی سخن می‌گوید و به تنهایی و عدم اهمیت به عقل و دیانت اشاره می‌کند. او از دوست می‌خواهد که طاس می را در دستش بگذارد تا به جای ساز و نوا، از شراب لذت ببرد. شاعر بر این باور است که در دنیا چیزی جز شادمانی و عشق نمی‌خواهد و از زندگی مادی و زهد دست می‌کشد. او می‌گوید که در نهایت، آنچه به همراه می‌برد تنها یک دل پر حسرت و لباس ساده‌ای است. از دیگران می‌خواهد که به یاد او جام می‌نوشند، چرا که تحت فشار غم قرار گرفته است.