شمارهٔ ۱۹۵
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از حال و روز خود سخن می‌گوید و از درد و رنج جسم و نقصان روحش می‌نالد. او به این فکر می‌کند که با توجه به وضعیتش، دیگر چه سودی دارد که به دنبال راحتی و آسایش بیشتر باشد، زیرا هر کسی که رفت، باید با کاروان زندگی همراهی کند. در واقع، او به گذر زمان و عدم ماندگاری زندگی اشاره می‌کند.
احوال خود چه عرض کنم هر زمان همیبینم مضرت تن و نقصان جان همی
هوش مصنوعی: وضعیت خودم را چه بگویم، چرا که هر لحظه مضرات بدن و کمبود روح را حس میکنم.
منزل چه سازد و چکند رخت بیشترآن را که رفت باید با کاروان همی
هوش مصنوعی: خانه چطور ساخته میشود و وسایل چه بر سر آن میآید؟ اینها برای کسی که رفته اهمیت ندارد، چون او باید با کاروان سفر کند.