بخش ۳۲ - حکایت
هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه به تجربه‌ای عمیق و معنوی اشاره می‌کند که در آن به دیدار مجلسی پر از عاشقان می‌رود. این مجلس، دور از دنیای مادی و تصورات ذهنی است و حالتی از بی‌نیازی و شگفتی در آن حاکم است. شاعر متوجه می‌شود که در آنجا، عشق و معرفت در کلام و صوت نمی‌گنجد و تنها حالتی از وحدت و ارتباط بی‌کلام وجود دارد. او احساس می‌کند که در این مجلس، همه به نوعی درک عمیق‌تری از حقیقت دارند که فراتر از واژه‌ها و تعابیر معمولی است.
دوش ناگه نهفته از اغیاریافتم بر در سرایش بار
هوش مصنوعی: شب گذشته ناگهان در کنار خانهاش، شخصی را یافتم که از دیگران پنهان بود.
مجلسش زان سوی جهان دیدم دور از اندیشه و گمان دیدم
هوش مصنوعی: در آن سوی عالم، نشستی را دیدم که از فکر و تصور دور بود.
مجمعی دیدم پر از عشاق جَسته از بند گنبد زراق
هوش مصنوعی: جایی را دیدهام که پر از عاشقانی است که از قید و بند گل و گلاب رها شدهاند.
چار تکبیر کرده بر دو جهان گشته فارغ ز شغل هر دو جهان
هوش مصنوعی: پس از چهار بار تکبیر گفتن، شخص از تمام مشغلههای دنیا آزاد می‌شود و به نوعی رها میگردد.
باده از جام معرفت خورده راه زان سوی شش‌جهت کرده
هوش مصنوعی: نوشیدن می از جام شناخت، انسان را به سوی همه جهات و زوایا راهنمایی می‌کند.
همه گویای بی‌زبان بودند همه بی‌دیده، نقش‌خوان بودند
هوش مصنوعی: همه بدون نیاز به صحبت کردن، احساسات و افکار خود را نشان میدادند و همچنین بدون اینکه چیزی ببینند، به خوبی میتوانستند شکل و ظاهر چیزها را درک کنند.
ماجرایی که آن زمان می‌رفت سخن الحق نه بر زبان می‌رفت
هوش مصنوعی: در آن زمان، داستانی که در حال وقوع بود، تنها حقیقتی بود که بر زبانها جاری نمیشد.
نکته‌ها رفت بس شگرف آنجا درنگنجید صورت و حرف آنجا
هوش مصنوعی: در آنجا نکتههای عمیق و ارزشمندی وجود دارد که نه میتوان آنها را به شکل و صورت درآورد و نه به راحتی میتوان دربارهشان صحبت کرد.
صوت و حرف از جهان جسم بود بهر ترکیب فعل و اسم بود
هوش مصنوعی: صدا و کلمات از دنیای مادی ساخته شدهاند تا بتوانند افعال و اسمها را به هم ترکیب کنند.