غزل شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی موضوعاتی چون عشق، زیبایی و تضادهای انسانی می‌پردازد. شاعر به چشمان زیبای معشوق اشاره می‌کند و از تأثیر آنها بر احساسات و افکار خویش سخن می‌گوید. او به دوگانگی کفر و دین در وجود معشوق اشاره می‌کند و به تأمل در چگونگی زیبایی و ارزش‌های معنوی می‌پردازد. همچنین، شاعر به تقدیر و بخت بد انسانی اشاره می‌کند و به مفاهیمی چون تحسین، نفرین و رویدادهای زندگی می‌پردازد. شعر در نهایت به زیبایی ذاتی و عمیق انسان و تأثیر آن بر دل و روح اشاره دارد.
دلا بر چشم تر نه آستین راچه می‌پوئی عبث روی زمین را؟
هوش مصنوعی: ای دل، چرا بیدلیل بر چشمهای خود آستین میکشی؟ چرا وقتی روی زمین را مینگری، بیمورد به خودت میپیچانی؟
ز محراب دو ابروی تو پیداستکه با خود کرده روی کفر و دین را
هوش مصنوعی: از چهره و ابروهای زیبا و دلربای تو مشخص است که با روح و دل خود بر کفر و عقاید دینی تأثیر گذاشتهای.
ز موی پوست تخت فقر بافندملایک رشتهٔ حبل‌المتین را
هوش مصنوعی: فرشتگان از موی پوست بستر فقر، رشتهای محکم و استوار میبافند.
بغیر از عجب از تحسین ندیدمبدل کردم به نفرین آفرین را
هوش مصنوعی: جز شگفتی، تحسینی ندیدم و به همین دلیل، تحسین را تبدیل به نفرین کردم.
شکست ایام گوهرهای بی‌عیبکه سازد سرمه چشم عیب‌بین را
هوش مصنوعی: روزگار به ما الماسهای بینقصی میدهد که میتواند به چشمهای عیبجو زیبایی ببخشد.
ز نه خرمن که دارد کشت افلاکنبینی بهره‌ور یک خوشه‌چین را
هوش مصنوعی: از انبار بزرگی که آسمان دارد، نمیتوانی سهم یک خوشه‌چین را ببینی.
به حکاکی چه استاد است چشمتکَند از جنبش مژگان نگین را
هوش مصنوعی: چشم تو به قدری زیبایی دارد که هنگام حرکت مژگانش، گویا الماس را تراش میدهد.
دوات از کلک فکرم سر نپیچدعجب ربطی است با دست آستین را
هوش مصنوعی: قلم من به خاطر افکارم هیچگاه از دستانم دور نمیشود. این نشاندهندهٔ پیوند عجیبی است که بین آنها وجود دارد.
کلیم آن می که کوه غم ز دل بردنبرد از روی او چین جبین را
هوش مصنوعی: کسی که با نوشیدن آن می، بار سنگین غم را از دلش میزداید، هرگز نمیتواند از چهرهاش آثار غم و اندوه را پنهان کند.