غزل شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج انسانی می‌پردازد که از دردی غیر فیزیکی و عمیق رنج می‌برد. شاعر به احساس تنهایی و فاصله از دیگران اشاره می‌کند و به نوعی از بی‌صدایی و ناتوانی در بیان احساساتش شکایت می‌کند. او از فرسودگی و بی‌پناهی خود در دنیای سخت و تاریک سخن می‌گوید و می‌فهمد که آرامش و آسایش در زندگی‌اش وجود ندارد. شعر به طور کلی حس ناامیدی، تنهایی و بی‌پناهی را در برابر چالش‌های زندگی به تصویر می‌کشد.
آن درد که استخوان‌شکن نیستمعمار کهن بنای تن نیست
هوش مصنوعی: دردی که نمیتواند استخوانها را بشکند، درد معمار کهن بنای وجود انسان نیست.
امروز چراغ اهل فقرمچون فانوسم دو پیرهن نیست
هوش مصنوعی: امروز نور و روشنایی من، مانند یک چراغ در شرایط سخت است و به همین دلیل، هیچ چیز اضافی و زائدی ندارم.
نشنیده حدیث آشنائیهر کس که به خویش در سخن نیست
هوش مصنوعی: هر کسی که در گفتار خود به خودشناسی و خودآگاهی نپردازد، نمیتواند داستانهای آشنایی و روابط را درک کند.
لعل لب او نگین تنگی استافسوس که جای نام من نیست
هوش مصنوعی: احمر معروف به لبهای او مثل نگینی زیبا و کوچک است، افسوس که در این زیبایی جایی برای نام من پیدا نمیشود.
ما را ز کف اختیار رفتهجز باد به دست بادزن نیست
هوش مصنوعی: ما دیگر هیچ کنترلی بر سرنوشت خود نداریم و تنها یک وزش ناپایدار مانند باد در دست کسی قرار دارد که فقط برای ناز و نوازش ما وجود دارد.
از جور تو ماجرا نخیزداینجاست که زخم را دهن نیست
هوش مصنوعی: از ظلم تو هیچ اتفاقی نمیافتد، و اینجا جایی است که زخم به زبان نمیآید.
ایام سیاه توبهٔ مازلفیست که کوته از شکن نیست
هوش مصنوعی: ایام تیره و تار ما به مانند زلفی است که کوتاهتر از آن است که بتوانیم آن را بکشیم و نوعی سرزنش به خودمان است.
دودیم به گلخن زمانهما را آرام در وطن نیست
هوش مصنوعی: در دوران ما، آرامش و آسایش در وطن ما وجود ندارد و همه جا پر از مشکلات و ناراحتیهاست.
در عریانی کلیم داردآن آسایش که در کفن نیست
هوش مصنوعی: آسایش واقعی در بی‌پناهی و عریانی به دست میآید، نه در پوشاندن خود با چیزهایی که در زندگی موقت هستند. در حقیقت، آرامش حقیقی ممکن است در شرایطی به دست آید که در ظاهر چیزی برای پنهان کردن وجود ندارد.