غزل شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و درد عاشقانه است. شاعر در توصیف عشق خود به نوعی رنج و زخم اشاره می‌کند و می‌گوید که از زیبایی‌ها و شادی‌های زندگی چیزی جز درد و غم نصیبش نشده است. او با استفاده از تصاویری چون پروانه‌ای که به نامه‌اش می‌رود و خاکستر پس از سوختن، حس سوختگی و بیقراری را منتقل می‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هرگز از دردهای عاشقانه آسایش نیافته و در دلش تنها خارهای کشنده وجود دارد.
زین چمن عاشق ز نخل عیش هرگز برنداشتغیر زخم خونچکان هرگز گلی بر سر نداشت
هوش مصنوعی: از این باغ، عاشق هیچ لذتی از درخت نبارید و جز زخمهای دلخراش، گل زیبا و شادی را هرگز تجربه نکرد.
عاقبت مکتوب ما را سوی او پروانه بردتاب سوز نامه ام بال و پر دیگر نداشت
هوش مصنوعی: در پایان، نامهام به دست او رسید و همچون پروانه‌ای به سویش پرواز کرد. دیگر تاب و energy برای ادامه این سوز و گداز را نداشتم.
بیقراری بین که بعد از سوختن همچون سپندیکنفس خاکسترم جا بر سر اخگر نداشت
هوش مصنوعی: بیقراری من به حدی است که بعد از سوختن مانند خاکستر یک آتش، حتی یک لحظه هم نمیتوانم بر سر شعله باقی بمانم.
شب که از شمع جمالش دیده‌ام روشن شودمردمک در دیده من قدر خاکستر نداشت
هوش مصنوعی: شب که چهره زیبایش نورانی میشود، مردمک چشمم حتی به اندازه خاکستر هم ارزش ندارد.
هرگز از دوران کلیم خسته آسایش ندیددر دلش صد خار بود، ار خار در بستر نداشت
هوش مصنوعی: هرگز آرامش و آسایش به دل کلیم نرسید، حتی اگر در بستر خواب هم خار نداشت، در دلش همیشه غم و رنج وجود داشت.