غزل شمارهٔ ۱۱۲ - کلیم

آهم ز سرکشی بتلاش اثر نرفتهر جا ندید روی دل آنجا دگر نرفت

چون یافت اینکه شربتش از خون عاشقستبیمار چشم تو که طبیبش بسر نرفت

با آنکه در رهت ز دو عالم گذشته ایمیک گام آشنائی ما پیشتر نرفت

جز خون دل که رنگ حنا داشت از وفادیگر چه داشتم که ز دستم بدر نرفت

بگریخت بخت و روشنی از دیده رخت بستبیروی تو چها که ازین چشم تر نرفت

خود را به پیچ و تاب هزار آرزو ندادآسوده آنکه از پی تاب کمر نرفت

دیگر بخواب، تشنه چه بیند بغیر آبمردیم و شوق تیغ تو ما را ز سر نرفت

شعر بلند را چه غم از کاو کاو دخلآب گهر بسفته شدن از گهر نرفت

از آستین خامه والای من کلیمیکبار دست خواهش معنی بدر نرفت