غزل شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی‌های کشمیر و طبیعت آن است. شاعر به وصف مناظر دل‌انگیز و روح‌افزای این دیار می‌پردازد و از گل‌ها، درختان و جویبارها سخن می‌گوید. او از عشق و دلبستگی به این سرزمین یاد می‌کند و به خاطر زیبایی‌هایش، کشمیر را بهشتی می‌داند. همچنین در شعر، اشاره‌ای به پیوند عمیق احساسات با طبیعت و تاثیر آن بر روح انسان دارد. در نهایت، این شعر تصویری از بهار و شادی‌های آن در کشمیر را ارائه می‌دهد.
شمیم خلد، گدای دیار کشمیرستشکفتگی گل خار بهار کشمیرست
هوش مصنوعی: عطر بهشت، در سرزمین کشمیر حس میشود و زیبایی و شکوفایی گلهای خار در بهار کشمیر را به رخ میکشد.
لب پیاله ز تبخال رشک می سوزدکه نشئه وقف لب جویبار کشمیرست
هوش مصنوعی: لب پیاله به خاطر تبخال میسوزد و این سوختن به خاطر تمایل و زیبایی نشئهای است که از لب جویبار کشمیر برمیخیزد.
اگرچه مایه دلبستگیست قامت سروعنان هوش بدست چنار کشمیرست
هوش مصنوعی: اگرچه قامت زیبا و دلربای سرو دل را میبرد، اما چنار کشمیر خود مجذوبکنندهتر است.
بزیر پنبه ابر آسمان از آن گم شدکه پای تا بسرش داغدار کشمیرست
هوش مصنوعی: زیر آن پنبهای که ابر آسمان را میپوشاند، گم شده است، زیرا تا سر و پای او نامشخص و غمزده است از یاد کشمیر.
صفای سبزه اش از عمر خضر می گذردخضر زچشمه خویش آبیار کشمیرست
هوش مصنوعی: زیبایی و طراوت این سبزه از عمر طولانی و جاودانهی خضر بزرگتر است. خضر، ولی بینهایت، از چشمهی خود در کشمیر آب میگیرد.
بدیده خاصیت کیمیا دهد لیکنبچشم آنچه نیاید غبار کشمیرست
هوش مصنوعی: چشم خاصیت جادویی دارد، اما آنچه که نمیتواند ببیند، گرد و غبار کشمیر است.
براه جاده نتوان شناخت از جدولچه آبهاست که بر روی کار کشمیرست
هوش مصنوعی: در جاده نمیتوان تشخیص داد که بر روی آن چه آبهایی جاری است، زیرا زیبایی‌های کشمیر چنان در دل آدمی تأثیر میگذارد که هر چیزی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
گذشتی از لب ساقی گلعذار کلیمخنک چو توبه می در بهار کشمیرست
هوش مصنوعی: تو از کنار ساقیBeautiful گلی عبور کردی، خوشا به حال کسی که در بهار کشمیر توبه می‌کند.