غزل شمارهٔ ۱۵۱ - کلیم

براه عشق تو جز اشک و آه با من نیستاز آن متاع چه بهتر که باب رهزن نیست

زبس گداختم از غم چنان سبک شده امکه خون ناحق من نیز بار گردن نیست

بغیر دیده و دل کز غمت فروغ برنددو خانه هرگز از یک چراغ روشن نیست

درین چمن دل ما همچو غنچه پیکانز صد بهارش امید یکی شکفتن نیست

برای قافله کعبه سبکباریهزار بدرقه و راهبر چو رهزن نیست

دلم که در کف عشقت ز موم نرم تر استچو وقت پند شود کم ز سنگ و آهن نیست

ببحر هستی غیر از حباب نتوان یافتسری که منت تیغ تواش بگردن نیست

کم از هنر نبود عیب چون بجا باشدکه تنگ چشمی عیب است و نقص سوزن نیست

کلیم را سر همخانگی بشعله بودوگرنه جائی بهتر ز کنج گلخن نیست