غزل شمارهٔ ۱۶۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره حال و احوال شاعر و احساسات عمیق اوست. شاعر در کلبه‌اش غرق شراب و شادی است، ولی در عین حال غم و بیماری را نیز تجربه می‌کند. او به بی‌خودیش و دل‌نگرانی‌هایی که از عشق و دلتنگی دارد اشاره می‌کند. شاعر احساس می‌کند که خانه‌اش ویران است و نتوانسته از نور خوشبختی بهره‌مند شود. همچنین او به بی‌توجهی دیگران نسبت به درد و رنجش شکایت دارد و اشاره به شعله‌های آتشین عشق و غم در دلش می‌کند. در کل، شعر ترکیبی از شادی و اندوه در عالم احساسات انسانی است.
در کلبه ما تا بکمر موج شرابستتا ساغر تبخاله ما پر می نابست
هوش مصنوعی: در کلبه ما تا نیمه، موج شراب به چشم میخورد و تا لبه ساغر، نوشیدنی ناب و دلپذیری وجود دارد.
چشمت لب ما غمزدگان را ز فغان بستخاموش نشینیم که بیمار بخوابست
هوش مصنوعی: چشمان تو باعث شده که ما غمگینان نتوانیم فریاد بزنیم. سکوت کنیم و به آرامی نشستهایم، چون اینک بیمار خوابش برده است.
بیتابی پروانه بر او چه نمایدآن شعله که خورشید ازو در تب و تابست
هوش مصنوعی: بیتابی پروانه در برابر شعلهای چیست که خورشید از آن در حال تپش و گرماست؟
در گریه ندانم که چرا می روم از خودبیهوشیم از چیست چو در ساغرم آبست
هوش مصنوعی: در حال گریه هستم و نمیدانم چرا از حال خود بیخبرم. دلیل این بیهوشی من چیست وقتی که در جامم پر از آب است؟
یک گل بهواداری گلشن بکفم نیستاز تربیت باغ چه در دست سحابست
هوش مصنوعی: یک گل در باغ به خاطر حمایت و مراقبت دیگر گلها روشن نمیشود، بلکه این گل به دلیل تربیت باغبان و بارانها رشد می‌کند.
ویرانه من پرتو خورشید ندیدستهرچند که این خانه زبنیاد خرابست
هوش مصنوعی: خانهی من هرگز نور خورشید را ندیده است، هرچند که این ساختمان از ابتدا ویران بوده است.
در سربسر ملک وی از گریه خلل نیستتا ساقی ما پادشه عالم آبست
هوش مصنوعی: در سراسر کشور او، گریه و اندوهی وجود ندارد، زیرا ساقی ما که پادشاه عالم است، مایهٔ شادی و سرور است.
امید درین ره بدل سوخته دارمپرواز من از بال و پر مرغ کبابست
هوش مصنوعی: در این راه سخت، دل سوختهای دارم و امیدوارم، اما پرواز من مانند پر و بال مرغی است که کباب شده و دیگر نمیتواند پرواز کند.
می رنجم ازو، رنجش دیوانه ز طفلانپروای که دارد گله ام در چه حسابست
هوش مصنوعی: من از او ناراحت هستم، چون دیوانهوار از کودکانی که به آنها علاقه دارد رنج میبرم. حالا نمیدانم این ناراحتی من در چه زمینهای است.
آن شعله که در جان کلیم آتش کین زدبر بوالهوسان هر شررش قطره آبست
هوش مصنوعی: شعلهای که در دل حضرت کلیم (موسی) آتش کینه و خشم را به وجود آورد، برای افراد بیبند و بار، مانند یک قطره آب است.