غزل شمارهٔ ۱۹۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از ناامیدی و درد ناشی از شکایت و غم می‌گوید. او اشاره دارد که هرچقدر تلاش کند، شرایط تغییر نخواهد کرد و مشکلاتش باقی خواهند ماند. بهار و زیبایی طبیعت تحت فشار زندگی و مشکلات نمی‌توانند به اوجی برسند. همچنین احساس می‌کند که حتی تلاش برای بهبود شرایط یا تغییر سرنوشتش هم بی‌فایده است و غم و درد او در وطن وجود دارد که زیبایی را از بین برده است. به طور کلی، این اشعار حس افسردگی و یأس را به تصویر می‌کشد.
هرگز سر شکایت من وا نمی شوداین در گرفته شد بزدن وا نمی شود
هوش مصنوعی: هرگز نمیتوانم از درد و ناراحتیام صحبت کنم، چون این گره بسته شده هیچگاه باز نخواهد شد.
روی تو بر بهار زبس کار تنگ کردیک غنچه در فضای چمن وا نمی شود
هوش مصنوعی: چهره تو به قدری زیبا و دلانگیز است که حتی یک غنچه در چمن از حسادت بهار، به سختی باز میشود.
بستم بسی ببال هما بهر امتحانیکبار بختنامه من وا نمی شود
هوش مصنوعی: من بارها برای آزمودن خوش شانسیام تلاش کردم، اما نتیجهای که میخواستم هنوز به من نشان داده نشده است.
خمیازه در خمار گشاید مگر لبمورنه بحرف و صوت دهن وا نمی شود
هوش مصنوعی: اگر لبم را به خمیازه باز نکنم، دهانم به حرف زدن و صدا در نمیآید.
خاک وطن کلیم زبس غم فزا شده استگل تا بود مقیم چمن وا نمی شود
هوش مصنوعی: خاک میهن کلیم به شدت غمگین و ناراحت است، و تا زمانی که گل در چمن بماند، از بین نمیرود.