غزل شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و longing (آرزو) برای دیدن معشوق است. شاعر از افسردگی و ناراحتی ناشی از دوری معشوق صحبت می‌کند و به زیبایی و نور آن اشاره می‌کند که شبیه خورشید است. همچنین بیان می‌کند که در جمع میخواران غیر از خودشان هیچ شادی وجود ندارد و دلش پر از حسرت است. او از اشک‌هایی که به خاطر هجرت می‌ریزد می‌گوید، به گونه‌ای که کاغذش رنگ خون و حنا به خود می‌گیرد. در ادامه به عدم دیده شدن مهربانی و روشنایی در غیاب معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که نیاز و عشق همچنان باقی است. شاعر به قلب و روح سرگردان خود اشاره می‌کند که در جستجوی روزی و زندگی به دامان معشوق پناه می‌برد و در آخر با تشبیه به کلیم (حضرت موسی) به پیاده‌روی در مسیر عشق اشاره می‌کند و به وضعیت بد خود به دلیل بی‌پناهی و دوری از معشوق اعتراف می‌کند.
کند گر آرزوی دیدنت آیینه جا داردکه از خورشید رویت در برابر رونما دارد
هوش مصنوعی: اگر آرزو دارم که تو را ببینم، باید بگویم آینه جایی دارد که میتواند نقش زیبای چهرهات را از نور خورشید بازتاب دهد.
ندارد بزم میخواران به غیر از ما تنگ‌ظرفیصراحی بر رخ هرکس که می‌خندد به ما دارد
هوش مصنوعی: در این مجالس خودمانی، فقط ما هستیم که با کمبود ظرفهای مناسب برای شرابخواری مواجهیم. به هر کسی که به ما می‌خندد، صراحی (ظرف شراب) را مینشانیم.
نویسم نامه و از بس که خون می‌گریم از هجرتتو گویی کاغذ مکتوب من رنگ حنا دارد
هوش مصنوعی: نامهای مینویسم و از شدت اشکم به خاطر دوری تو، به نظرم کاغذی که مینویسم انگار رنگ حنا گرفته است.
نشد بیروی او چشم سفید از توتیا روشننبیند بهره‌ای هرچند کاغذ توتیا دارد
هوش مصنوعی: اگر چهره او را نبینی، نمیتوانی درک روشنی از او داشته باشی، حتی اگر هر مقدار امکانات و نشانههایی برای دیدن او در اختیارت باشد.
ز هم ربط نیاز و ناز را نتوان گسست آریکشش باقی بود تا کاه رنگ کهربا دارد
هوش مصنوعی: نمیتوان ارتباط بین نیاز و ناز را از هم جدا کرد. این ارتباط همچنان باقی است، حتی زمانی که چیزی به ظاهر کمرنگ و بیاهمیت به نظر برسد.
چو سرگردان شوی از بهر روزی پا به دامان کشکز آب و دانه این سرگشتگی را آسیا دارد
هوش مصنوعی: زمانی که دچار سردرگمی و بلاتکلیفی میشوی و به دنبال روزی میگردی، به دل طبیعت پناه ببر؛ زیرا آنجا میتواند به تو آرامش و sustenance بدهد و این ناامیدی را به فرصتی برای پیشرفت تبدیل کند.
ز کویت چون کلیم آمد چو مستان هر قدم افتدنبیند پیش پا بیچاره چون رو بر قفا دارد
هوش مصنوعی: وقتی از کوی تو وارد میشوم، مانند موسیقیدانان مست هر قدمی که برمیدارم، نمیتوانم آنچه در جلوی پایم است را ببینم. چون سرم را به عقب برگرداندهام، بیچارهام.