غزل شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف عشق و حال و هوای عاشقان می‌پردازد. او می‌گوید که خوبان و معشوقان برای شکار دل‌های عاشقان دام‌های خود را گسترده‌اند. نشانه‌های عاشقی و خونین شدن دل‌ها در کوی دوست نمایان است. عاشقان همچون ملخ‌های بی‌پروا به عشق می‌شتابند و خود را به خطر می‌اندازند. شاعر خود را شهید عشق می‌داند و می‌بیند که آثار درد و رنج در وجودش مشهود است. زاهدان نیز به جای اینکه از شوق چیزی بپرهیزند، خود را با زنجیرهای دنیا دست و پاگیر کرده‌اند. همچنین در بزم عشق، جوهر اشک‌ها و آه‌ها مانند شمعی در محفل یاد شده است. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده‌ی عشق پرشور و رنج‌های آن است.
خوبان که روی بر من بیدل نهاده‌انددام از پی شکاری بسمل نهاده‌اند
هوش مصنوعی: زیبا رویانی که به من بیاعتنا هستند، در حقیقت خود را در دام عشق گرفتار کرده‌اند و در انتظار شکار کردن دلباختهها هستند.
باشد نشان پا همه خونین به کوی دوستآنجا ز بس که کام به ساحل نهاده‌اند
هوش مصنوعی: در کوی دوست، نشانه‌های زیادی از جراحات و دشواریها وجود دارد، زیرا عدهای برای رسیدن به آرزوهای خود سختیها را تحمل کرده‌اند و به ساحل (هدف) رسیدهاند.
مستان ز بحر پرخطر عشق همچو مُلتا بر گرفته کام به ساحل نهاده‌اند
هوش مصنوعی: عاشقان که در دریای پرخطر عشق غرق شدهاند، مانند مرواریدهایی هستند که پس از گرفتن لذت و کام به ساحل رسیدهاند.
خود را شهید دیده‌ام ای دل که در کفمآیینه‌ای ز خنجر قاتل نهاده‌اند
هوش مصنوعی: به خودم نگاه میکنم و احساس میکنم که جانم را فدای چیزی کردهام. در دستانم آینهای قرار دادهاند که نشان‌دهنده‌ی زخمها و دردهای ناشی از خیانت یا آسیبزدن است.
جیبی ز شوق پاره نکردند زاهدانبر دستشان ز سبحه سلاسل نهاده‌اند
هوش مصنوعی: زاهدان از شوق و محبت به خداوند، به خود زحمت نمیدهند و در دستشان زنجیرهای دعا و ذکر را به دوش میکشند.
مقصد طلب مباش که سرگشته مانده‌اندآن‌ها که رخت خویش به منزل نهاده‌اند
هوش مصنوعی: به دنبال هدفی خاص نباش، چون کسانی که تمام تلاششان را کرده‌اند و به مقصد رسیدهاند هم هنوز در سردرگمی قرار دارند.
در بزم او کلیم ز آه شررفشانشمعی‌ست در کنارهٔ محفل نهاده‌اند
هوش مصنوعی: در محفل او، کلیم (موسی) به خاطر آههایش نورانی شده است؛ مانند شمعی که در کنار مجلس قرار دادهاند و نورش را پخش میکند.