غزل شمارهٔ ۲۱۹ - کلیم

به جز سکوت ز روشندلان نمی‌آیدزبان شعله به کار بیان نمی‌آید

ز سیل حادثه چشمم چنین که ترسیدستز دیده دیدن ریگ روان نمی‌آید

خدنگ آه شکارافکن است لیک چه سودکه از هزار یکی بر نشان نمی‌آید

به زلف او نیم آگه ز حال دل چه کنمخبر همیشه ز هندوستان نمی‌آید

سری که افسر شاهی قسم به او نخوردبه کار سجده آن آستان نمی‌آید

جرس به راه طلب غیر ازین نمی‌گویدکه هیچ کار ز آه و فغان نمی‌آید

از آن دیار که سود سفر خطر باشدچو راه امن شود کاروان نمی‌آید

ز مور لاف سلیمانی از چه برتابمز من فروتنی از آسمان نمی‌آید

هلاک چشم ادافهمیم که دریابدهر آن سخن که ز دل بر زبان نمی‌آید

ز غمزه‌اش مطلب رخصت نظاره کلیمصلای سیر گل از باغبان نمی‌آید