غزل شمارهٔ ۲۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر نسبت به داغ و زخم‌های عاشقانه می‌پردازد. شاعر از سختی‌ها و ظلم‌هایی که بر او رفته صحبت می‌کند و در عین حال به دیگران نشان می‌دهد که این دردها را به طور گسترده‌ای ثبت کرده‌اند. همچنین اشاره‌ای به دوستی‌های قدیمی (با دجله و جیحون) دارد و نشان می‌دهد که این دوستی‌ها در مقابل غم و اندوه، چاره‌ای ندارند. شاعر از جفا و زخم‌های عشق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که بعضی افراد، از جمله "کلیم" (شاعری دیگر)، به خیانت و بی‌وفایی برده شده‌اند. به طور کلی، شعر نشانگر عمق احساسات و تلخی‌های عشق و وفاداری است.
برای داغ تو بر دل توان و تاب نوشتنددگر خراج برین منزل خراب نوشتند
هوش مصنوعی: برای غم و اندوهی که به خاطر تو بر دل دارم، توان و قدرت نوشتن وجود ندارد، و در این خانه ویران، فقط مالیات و هزینههای زندگی را ثبت کرده‌اند.
به پیش هر الف زخم، صفر داغ نهادندستمکشان چو جفای ترا حساب نوشتند
هوش مصنوعی: برای هر الف زخم، درد و رنجی گذاشتند و ستمگران، ظلم و ستم تو را حساب کردند.
همیشه دجله و جیحون چو دوستان قدیمیز موج نامه باین دیده پر آب نوشتند
هوش مصنوعی: دجله و جیحون، مانند دوستان قدیمی، با امواج خود نامهای پر از معنا و احساس برای ما فرستادهاند.
جفاکشان پی آرام دل بصفحه سینهز زخم تیغ تو تعویذ اضطراب نوشتند
هوش مصنوعی: افرادی که دچار رنج و ستم هستند، برای آرامش دلشان، بر سینهای که از زخم‌های تیغ تو خونین است، نشانههایی برای از بین بردن اضطراب نوشتند.
کلیم را تو سگ خویش خوانده ای، عجبی نیستگرش سر آمد اهل وفا خطاب نوشتند
هوش مصنوعی: تو به کلیم که اشاره کردهای، مانند سگی از خودت یاد کردهای و این موضوع عجیب نیست اگر کسانی که وفادارند، برای او پیامی فرستادهاند.