غزل شمارهٔ ۲۳۵ - کلیم

چند در وصل تو دل حسرت دیدار کشددر چمن ناله مرغان گرفتار کشد

دل که غیر از دم آخر، نفس خوش نزنددر ته تیغ نشیند که ز پا خار کشد

گرچه دست هوسم یک گل ازین باغ نچیدجذب پای طلبم خار ز دیوار کشد

منم آن عاشق قانع که بکنج گلخنشعله در بر بهوای قد دلدار کشد

شمع بگداخت سراپا و شد از شرم خلاصتا یکی خجلت از آن قامت و رخسار کشد

هر سریرا که بود مغز خرد یک سر موتا بود داغ چرا منت دستار کشد

هر که گوید که بروی تو بود گل مانندروکشی بر رخ آئینه ز زنگار کشد

آب در گوهرم از گرد کسادی شده گلکی باین مهره گل طبع خریدار کشد

همدم آورد طبیبش بسر از بسکه کلیمیاد آن چشم کند ناله بیمار کشد