غزل شمارهٔ ۲۸۷
هوش مصنوعی: این شعر حاوی احساسات عمیق و دردناک شاعر است که در آن به حسرت و آرزو برای دیدار معشوق اشاره دارد. شاعر با بی‌صبرانه انتظار کشیدن برای دیدار، به زندگی بی‌معنا و کدوورت‌های آن اشاره می‌کند. او نگران و اندوهگین است و احساس می‌کند که گلشن زندگی‌اش به واسطه دوری از عشق، زهر ناکامی و غم را به همراه دارد. در نهایت، شاعر به اثر اشک و گریه روی زندگی‌اش اشاره می‌کند و به این نکته پی می‌برد که غم و اندوه همیشه همراهش خواهد بود.
بکن بیخ صبوری حسرت دیدار می‌آردچو میرد باغبان این نخل برگ و بار می‌آرد
هوش مصنوعی: اگر ریشه صبوری را بکاری، حسرت دیدار به بار میآورد. همانطور که وقتی باغبان این نخل را میمیرد، برگ و بار آن به وجود میآید.
کدورت می‌فزاید جام خاکی، حیرتی دارمکه این آیینه چون بی‌نم بود زنگار می‌آرد
هوش مصنوعی: تاریکی و کدورت مایعات را بیشتر می‌کند. اما من متعجبم که چرا این آینه که به نظر خشک و بی‌نم است، اینقدر گرد و غبار به خود میگیرد.
دلی دارم چنان بیگانه از عشرت که در گلشنپی نظاره گل روی در دیوار می‌آرد
هوش مصنوعی: دلی دارم که به اندازهای از خوشی و لذت دور است که حتی در باغ گل، تنها به تماشای زیبایی گلها روی دیوار مینگرد.
دیاری کش تو بی‌پروا طبیب دردمندانیاجل از رحم شربت بر سر بیمار می‌آرد
هوش مصنوعی: در سرزمینی که پزشکان بیهراس در آن وجود دارند، برای بیمارانی که دردمند و در آستانه مرگ هستند، شربتی میآورند که به آنها کمک می‌کند.
نصیبم نیست شهد راحتی بی‌زهر اندوهیصبا بوی گل گر آورد با خار می‌آرد
هوش مصنوعی: زندگی شاد و خوشی برای من مقدور نیست. حتی اگر نسیمی به من بوی گل بیاورد، باز هم همراه آن، تلخی و غم وجود دارد.
کلیم از گریه گفتم آبرویی رو دهد ما راچه دانستم که اشک آتش بروی کار می‌آرد
هوش مصنوعی: من از گریه بازگو کردم که آبرویم را به دست بیاورم، اما نمیدانستم که اشکهایم آتش را بر دل میزنند و مشکلات بیشتری برایم به وجود میآورند.