غزل شمارهٔ ۳۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از مرغ دل خود که در دام عشق گرفتار شده سخن می‌گوید و از بیقراری و آزارهایی که به خاطر این عشق متحمل می‌شود، پرده برمی‌دارد. او اشاره می‌کند که نام و ننگ در عشق مهم نیست و رسوایی تنها یک نام است. همچنین از تلخی‌هایی که این عشق برای او به همراه داشته و عذاب‌هایی که از سوی معشوق می‌کشد، ناله می‌کند. در نهایت، شاعر آرزوی بوسه معشوق را دارد و به زیبایی لب معشوق اشاره می‌کند که می‌تواند تسکین‌دهنده دردهای او باشد.
مرغ دلم که روشن ازو چشم دام بودکشتی باین گناه که بیدانه رام بود
هوش مصنوعی: پرنده دل من که در چنگال گرفتار شده بود، به خاطر این گناه به دریا افتاد که به راحتی در دام عشق افتاده بود.
دیدم ز بیقراری خود در ره طلبآسایشی که قافله را از مقام بود
هوش مصنوعی: من به خاطر بیتابیام در مسیر جستجوی آرامشی که کاروان را از جایش میبرد، به حال خود پی بردم.
بگذر ز نام و ننگ که رسوائی آوردپیوسته روسیاه نگین بهر نام بود
هوش مصنوعی: از انتقاد و بینامی بگذر، زیرا همیشه رسوایی با خود میآورد. در واقع، بدنامی به خاطر اسم و شهرت است.
در هند تیره بختی وارون است کارزان شهد لب همیشه دلم تلخکام بود
هوش مصنوعی: در هند، کارهای من به شکلی بد شگون پیش میرود و از آن شهد شیرین لبان معشوق، دلم همیشه تلخ و آزرده است.
هرگز نگشت قابل زخم تو مدعیپیوسته آب تیغ تو بر وی حرام بود
هوش مصنوعی: هیچگاه کسی نتوانسته است زخم تو را تحمل کند، زیرا همیشه تیغ تو بر او حرام بوده است.
تا دل نظر بخال تو افکند شد اسیرمسکین خبر نداشت که این دانه دام بود
هوش مصنوعی: دل من وقتی که به خال زیبای تو نگاه کرد، بیخبر از اینکه این زیبایی یک دام فریبنده است، به اسیری در آمد.
زآب سیل تیغ تو قسمت نیافتمکز تشنگان بر آن لب جو ازدحام بود
هوش مصنوعی: از آب سیل تیغ تو نتوانستم بهره ببرم، زیرا از تشنگان زیاد به سمت آن لبه جو هجوم آورده بودند.
امید بوسه ات چه نمک داشت ای کلیمزان لب که منفعل زجواب سلام بود
هوش مصنوعی: امید به بوسه تو چه خوشایند بود، ای کلیم! آن لبهایی که از پاسخ سلام تو به وجد آمده بودند.