غزل شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و ناامیدی است. شاعر می‌گوید که غبار غم از دلش رخت بربند نمی‌کند و هیچ تلخی به زیبایی زندگی او لطمه نمی‌زند. او احساس می‌کند که سرگشتگی‌اش را به چرخ روزگار منتقل نمی‌کند و نتوانسته از شوخی‌های زمانه فرار کند. همچنین اشاره می‌کند که شهرت برای محبوبش دردسر ایجاد کرده و دلی حسرتی به زندگی انزوا دارد. در نهایت، از ناتوانی در رسیدن به آرزوهایش و اثرات منفی فقر و غم بر زندگی‌اش سخن می‌گوید.
وصلت غبار غم ز دل ما نمی‌بردمی صیقل است و زنگ ز مینا نمی‌برد
هوش مصنوعی: وصلت اگرچه شادیبخش است، اما هنوز غمها از دل ما نمیرود. نوشیدنی ما خاص است و نمیتواند زنگار و کدورتهای گذشته را از بین ببرد.
سرگشتگی به چرخ مرا تا نیاوردنک گردباد راه به صحرا نمی‌برد
هوش مصنوعی: به نظرم تا وقتی که دچار سرگشتگی و سردرگمی هستم، هیچ تغییری در زندگیام به وجود نمیآید و هیچ راهی به سوی مقصدی جدید باز نمی‌شود.
آخر ز دست شوخی طفلان گریختیمجایی که اشک پی به سر ما نمی‌برد
هوش مصنوعی: ما از بازیها و شیطنتهای بیپروای کودکان فاصله گرفتهایم، به جایی رسیدهایم که حتی اشک ما هم نمیتواند ما را به آن مشکل بازگرداند.
شهرت بهر چه یار شد آفت به او رسیدرشکی دلم به عزلت عنقا نمی‌برد
هوش مصنوعی: شهرت و محبوبیت برای چه کسی شده که به او آسیب نرسد؟ حس حسادت دلم را به دوری و تنهایی نمیکشاند.
زین سان که از وطن همه طبعی رمیده استصورت عجب که رخت ز دیبا نمی‌برد
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که در چنین وضعیتی که همه افراد از وطن خود دور و بیخبر هستند، جالب است که کسی به جز زیبایی و ظرافت لباس خود توجهی ندارد و به مسائل عمیقتر نمیپردازد.
ایمن نمی‌شود ز شبیخون گریه‌امسیلاب تا پناه به دریا نمی‌برد
هوش مصنوعی: تنها با ناله و زاری نمیتوانم از غمها و دردهایم رهایی یابم؛ باید به جایی امن و مطمئن بروم که دریا نماد آن است.
بهر عصای راه عدم ناتوان عشقجز آرزوی آن قد و بالا نمی‌برد
هوش مصنوعی: برای گذر از مسیر نامعلوم و دشوار عشق، هیچ چیز جز آرزوی قد و قامت آن وجود ندارد، و این عشق خودش نمیتواند ما را قدرتمند کند.
مکتوب را زدرد دل از بس گران کنمگر سیل نامه‌بر شود آن را نمی‌برد
هوش مصنوعی: به خاطر ناراحتیهای زیاد و سنگینی درد دل، نامه را زیاد مینویسم و اگر هم سیلی از نامهها به راه بیفتد، هیچکس نمیتواند آن را ببرد.
قانون گردباد بود روزگار راجز خار و خس زمانه به بالا نمی‌برد
هوش مصنوعی: روزگار به مانند گردبادی است که تنها خار و علفهای بیارزش را به بالا میبرد و هیچ چیز باارزشی را بلند نمی‌کند.
هرگز کلیم آرزوی کام هم نکردناموس فقر را ز تمنا نمی‌برد
هوش مصنوعی: هرگز کلیم به آرزوی برآورده شدن خواستهاش نرسید و به خاطر فقر و نیاز، نمیتواند از خواستههایش دست بردارد.