غزل شمارهٔ ۳۸۲
هوش مصنوعی: این شعر حاکی از درد و رنج عاشق است که تحت تأثیر عشق قرار گرفته و دلش به شدت آزرده است. شاعر از غم و ناله‌های درونی خود می‌گوید و به یاد محبوبی می‌افتد که دلش را شکسته است. او همچنین به عواطف و تأثیرات عمیق عشق اشاره می‌کند، به طوری که هر ناله و اشکی که می‌ریزد یادآور آرزومندی‌ها و تلاش‌هایش برای رسیدن به معشوق است. در نهایت، شاعر به زیبایی و خاص بودن محبوبش اشاره می‌کند و این‌که چطور درد و رنجش با یاد او و لبخندش کاهش می‌یابد. این شعر به طور کلی ابراز احساسات عمیق و پیچیده انسانی در مواجهه با عشق و جدایی است.
بعهد جور تو دل ترک آه و افغان کردبجرم بی اثری ناله را بزندان کرد
هوش مصنوعی: به خاطر ستم تو، دل من از شدت درد و اندوه فریاد زد و حالا بیاثر بودن نالههایم را به زندانی تبدیل کردهاست.
درون سینه بذوقی نشست ناوک اوکه ناله را ز برون آمدن پشیمان کرد
هوش مصنوعی: در دل من محبت و ذوقی ایجاد شده است که باعث میشود انسان از بیان احساسات خود پشیمان شود و دیگر نالهای از دلش برنخیزد.
بهوش باش دلا آه شعله ناک مکشکنون که ناوک او سینه را نیستان کرد
هوش مصنوعی: ای دل، هوشیار باش! آتش عشق را سرد نکن، زیرا تیر احساس او، سینهات را میدرد.
بچشم روشنی داغهای کهنه رومتبسمش نمک تازه در نمکدان کرد
هوش مصنوعی: نگاه من به زخمهای قدیمیام روشنی میبخشد و تبسم او مانند نمک تازهای است که به نمکدان افزوده میشود.
همان بقیمت جان می خرند از لب اوچه شد که گریه من نرخ گوهر ارزان کرد
هوش مصنوعی: آنها جان خود را به قیمت لبان او میخرند. چه شده که اشک من، ارزش گوهر را کم کرده است؟
برو در آید اشکم چو طفل نو رفتاراگر چه در طلبش طی صد بیابان کرد
هوش مصنوعی: برو و ببین که چگونه اشک من مثل یک کودک تازه متولد شده سرازیر میشود، هرچند که من در پی او صدها بیابان را طی کردهام.
بدان مثابه که خیزد سخن زروی سخنکسیکه یاد مرا برد یاد نسیان کرد
هوش مصنوعی: بدانید که وقتی کسی درباره من صحبت می‌کند، این مانند این است که یاد او را فراموش کردهام.
نم سرشک لب تشنه را گشاد از همکلیم آخر ما را ز گریه خندان کرد
هوش مصنوعی: نم اشک لب تشنه را باز کرد، کلیم آخر ما را از گریه به خنده آورد.