غزل شمارهٔ ۳۹۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و اندوه عاشقانه و نارسایی‌های عشق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویری مانند "تیغ" و "زلف پریشان" به توصیف ناامیدی و بی‌ثمری در عشق می‌پردازد. او اشاره می‌کند که در عشق، اگر به مراد نرسد، هیچ چیز به سامان نمی‌رسد و مشکلات مختلفی مانند زمانه و فاصله‌های عاطفی مانع از رسیدن به مطلوب می‌شوند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که عشق و بیان آن به گونه‌ای است که هیچگاه به پایان نمی‌رسد و همواره در پیچیدگی‌ها و دشواری‌هایش باقی می‌ماند.
تا تیغ او به داد اسیران نمی‌رسدیک سر به کوی عشق به سامان نمی‌رسد
هوش مصنوعی: تا زمانی که شمشیر او به کمک دربندگان نرسد، هیچ چیز به خوبی و سامان در مسیر عشق نخواهد رسید.
جایی که پای خاطر من در میان بودآشفتگی به زلف پریشان نمی‌رسد
هوش مصنوعی: هرگاه که خاطر من به موضوعی مشغول باشد، به هیچ دلیلی نمیتوانم خود را درگیر آشفتهحالی یا سردرگمی کنم.
از خود چو نگذری به مرادی نمی‌رسدسر تا بریده نیست به سامان نمی‌رسد
هوش مصنوعی: اگر از خودت و خواستههای درونیت عبور نکنی، به هدفی نخواهی رسید. وقتی که خودت را کامل رها نکنید، به مقصد نخواهی رسید.
در بیت ابروی تو که بی‌عیب آمده استجز دخل کج به خاطر مژگان نمی‌رسد
هوش مصنوعی: ابروی تو که بینقص است، تنها یک اشکال به خاطر مژگانهای تو به وجود آمده است.
ما طفل بوده‌ایم و شب جمعه دیده‌ایمهرگز به صبح شنبه مستان نمی‌رسد
هوش مصنوعی: در گذشته زمانی که هنوز جوان و بیتجربه بودیم، شبهای جمعه را به یاد داریم که همیشه صبح روز شنبه برای ما دیگر حال و هوای شاد و سرخوشی نداشت.
یک حرف بیش نیست سراسر بیان عشقاین طرفه تر که هیچ به پایان نمی‌رسد
هوش مصنوعی: عشق تنها یک نکته ساده دارد، ولی این نکته به قدری جذاب است که هیچگاه به انتها نمی‌رسد.
کوتاهی زمانه به جایی رسیده استکز می دماغ باده‌پرستان نمی‌رسد
هوش مصنوعی: زمانه به قدری کوتاه شده که حتی باده‌پرستان هم نمیتوانند از نوشیدن می لذت ببرند.
چون شیشه شکسته ز ما دست شسته‌انداصلاح ما به خاطر یاران نمی‌رسد
هوش مصنوعی: به خاطر زخمها و آسیبهایی که داریم، دیگر کسی به ما توجهی نمیکند و تلاش برای بهبود وضع ما به خاطر دوستان و نزدیکانمان به نتیجه نمی‌رسد.
پهلو تهی کنند ز مست برهنه تیغز آن رو نگاه یار به مژگان نمی‌رسد
هوش مصنوعی: وقتی که از مستی و نشئگی خالی می‌شوند، نمیتوانند به خوبی نگاه یار را با مژگانش ببینند.
شعرت کلیم اگر همه شعری نسب بودنبود بلند تا به سخن‌دان نمی‌رسد
هوش مصنوعی: اگر تمام اشعار تو به نسبت و نسب باشد، باز هم به بلندی و عمق نمی‌رسد و به نظر اهل سخن نمیآید.