غزل شمارهٔ ۴۲۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و حسرت شاعر نسبت به عشق و جدایی است. او با بیان وقایع و تجارب شخصی خود، ن grounding توضیح می‌دهد که چگونه در جستجوی وصالی بود، اما به رغم تلاش‌هایش به ناکامی و درد دچار شده است. شاعر از تلاش‌های بی‌حاصل و دلسردکننده‌ای که در این مسیر انجام داده، سخن می‌گوید و به نوعی حسرت و ناامیدی را به تصویر می‌کشد. او همچنین به تمثیل‌هایی مانند کشیدن دست و پا برای رسیدن به عشق اشاره می‌کند که نشان‌دهنده عمق احساسات اوست.
هر آه حسرتی که به تنها کشیده امدر بر بیاد آن قد رعنا کشیده ام
هوش مصنوعی: هر بار که از روی حسرت نالهای کردهام، یاد تو را در دلم زنده کردهام.
از رعشه خمار چو کف سبحه گیر نیستبیهوده دست خویش ز صهبا کشیده ام
هوش مصنوعی: در حالتی که مستی مرا در بر گرفته و بدنم لرزان است، بیهوده دستم را از شراب کنار نکشیدهام، مانند این که دانههای تسبیح را در دست گرفته باشم.
ارباب عقل محرم اهل جنون نینداز موی سر نقاب بسیما کشیده ام
هوش مصنوعی: من با عقل و اندیشهام وارد دنیای دیوانگان شدهام و برای پنهان کردن چهرهام، از مویم پوشش ساختهام.
همچون نهال دست نشان بهر تربیتبردم بدیده خار که از پا کشیده ام
هوش مصنوعی: من مانند نهالی که برای پرورش خود به سختی و زحمت گماشته شدهام، به دقت و مراقبت توجه کردهام، حتی به درد و رنجهایی که از خاری که از پاهای دیگران کشیدهام.
در جستجوی وصل تو چون مار سر زدهسر را بجا گذاشته و پا کشیده ام
هوش مصنوعی: در تلاش برای رسیدن به تو، همچون ماری که سرش را از جا می‌کند و پاها را عقب می‌کشد، من نیز از خود اثری بجا گذاشته و عقبنشینی کردهام.
بیش از دو دست شخص بخواهش دراز نیستمن این دو دست را ز دو دنیا کشیده ام
هوش مصنوعی: من بیشتر از آنچه که دارم نمیتوانم از دنیا درخواست کنم، زیرا این دو دستی که دارم، از دو دنیا برای من به ارمغان آمدهاند.
از بهر ارمغانی اطفال چون کلیمدایم بشهر سنگ ز صحرا کشیده ام
هوش مصنوعی: به خاطر هدیهای که به کودکان میزنم، مانند کلیم (موسی) همیشه به شهر سنگ (بیت المقدس) از صحرا آمدهام.