غزل شمارهٔ ۴۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شادی عید و دیدار مینا (معشوق) اشاره می‌کند و می‌گوید که هرگز نمی‌تواند کسی با ویژگی‌های او پیدا کند. او در باره چالش‌های زندگی و دلتنگی‌هایش صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که با وجود مشکلات، خواستار محبت و نزدیکی به مینا است. شاعر احساس گمشدگی و آشفتگی می‌کند و به تصویر روحانی‌اش از مینا اشاره دارد که عید برای او به معنای تجدید امید و عشق است. او در نهایت از رنج و تألمی که عشق برایش به ارمغان آورده، می‌گوید و می‌فهماند که این مشکلات فراتر از میخواری است.
باز عید آمد بغل گیری مینا می‌کنماز کجا یاری چو او خون گرم پیدا می‌کنم
هوش مصنوعی: عید دوباره فرا رسیده و من در کنار مینا شادی می‌کنم. نمیدانم از کجا یاری مانند او را پیدا کنم که گرمای درونم را به من برساند.
پندگویان کهنه دیوارند و من سیلابشانمنعشان تا چند باید، رو به صحرا می‌کنم
هوش مصنوعی: سخنرانان قدیمی مانند دیوارهای بیروح هستند و من این دیوارها را با سیلاب خویش میشکنم. دیگر چه مدت باید به آنها گوش دهم؟ من به سوی دشت و آزادی میروم.
همچو خار پا به جای خود کسی نگذاردمبا چنین طالع اگر در خاطری جا می‌کنم
هوش مصنوعی: همانند خار، کسی را در زندگیام نگذاشتم و با چنین سرنوشتی اگر در دل کسی جا پیدا کنم، در خاطرش میمانم.
خط دمید، اکنون از آن لب کام دل خواهم گرفتشام چون شد روزه امید را وامی‌کنم
هوش مصنوعی: با شروع شب، از آن لب که مرا دل خوش می‌کند بهرهمند خواهم شد و وقتی شب فرا رسید، امیدهایم را کنار میگذارم.
بس که بر هم خورده‌ام سررشته را گم کرده‌امخاطر جمع از سر زلفت تمنا می‌کنم
هوش مصنوعی: به اندازهای دچار آشفتگی شدهام که دیگر نمیتوانم روند کارهای خود را پیدا کنم. اما با این حال، با خیال راحت از موهای تو خواستار محبت هستم.
بر سر خوان بلا تنها نخوردم رزق خودیک برش زخم ترا قسمت بر اعضا می‌کنم
هوش مصنوعی: در میانهی سختیها و مشکلات، من تنها از نعمتهای خود بهرهمند نشدم. بلکه قسمتی از درد و رنج تو را نیز بر دوش میکشم و به دیگران تقسیم می‌کنم.
شیشه و ساغر کلیم از وضع من آزرده‌انداین نه میخواری‌ست قبض روح مینا می‌کنم
هوش مصنوعی: شیشه و جامی که در دست دارم، به خاطر حال و روز من ناراحت هستند. این حالت من نشانهای از میخواری نیست، بلکه میخواهم روح خود را با نوشیدن می آشفته کنم.