غزل شمارهٔ ۴۸۳
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و غمگینی شاعر پرداخته است. او به تکیه نداشتن بر هواداران اشاره می‌کند و اینکه در وضعیت سختی قرار دارد، بدون پشتوانه و حمایت. شاعر به جدایی از خوشی‌ها و بزم‌هایی که در گذشته داشته، اشاره می‌کند و از عدم وجود پرستاری برای غم‌هایش شکایت می‌کند. او بیان می‌کند که نمی‌تواند تا ابد غم دنیا را تحمل کند و در عین حال به خودخواهی و بی‌توجهی به دیگران هم اشاره دارد. در نهایت، او به طرز غیرمنتظره‌ای از عشق و شوقی که دارد، صحبت می‌کند و بیان می‌کند که این احساسات او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و بدون امید، کلامی نخواهد داشت.
ما تکیه بیاری هوادار نداریمکاهیم ولی پشت بدیوار نداریم
هوش مصنوعی: ما به کسی که به ما کمک کند و از ما حمایت کند تکیه نداریم، اما ضعف و کاستیهایی داریم که آنها را باید با تلاش خود جبران کنیم.
زین پایه پست اوج غباری نگرفتیمما طالع خار سر دیوار نداریم
هوش مصنوعی: از این پایهٔ پایین، هیچگاه به اوج نرسیدیم؛ ما تقدیر و سرنوشتمان به اندازهٔ خارهای دیوار هم نرسیده است.
از بزم تو زین دیده خونبار جدائیمابریم ولی راه بگلزار نداریم
هوش مصنوعی: از جشن و شادی تو با چشمی پر از اشک و غم دورم، اما همچنان نمیتوانیم به باغ خوشبو و زیبا برویم.
وقتست اجل گر قدمی رنجه نمایدبیمار غریبیم و پرستار نداریم
هوش مصنوعی: زمانی که مرگ بخواهد به ما نزدیک شود، ما تنها و بییار خواهیم بود و پرستاری در کنارمان نیست.
از حوصله ما غم عالم نبود بیشآنغم که بود حصه غمخوار نداریم
هوش مصنوعی: غم و اندوه این دنیا بیشتر از آن است که ما تحمل کنیم و ما هیچ یاری برای تسلای این غمها نداریم.
در طینت ما جذبه ابرام نباشدخاریم و بدامان کسی کار نداریم
هوش مصنوعی: در وجود ما هیچ ویژگی سمج و ماندگار نیست و ما مانند خار، به پای کسی نمیمالیم و به او وابسته نیستیم.
تا چشم تو دیدیم ز دل دست کشیدیمما طاقت تیمار دو بیمار نداریم
هوش مصنوعی: وقتی زیبایی چشمان تو را دیدیم، از دل و احساسات خود دست برداشتیم. ما دیگر توان تحمل درد و رنج دو بیمار را نداریم.
سر برهنه بودن گل دستار جنونستآراسته مائیم که دستار نداریم
هوش مصنوعی: گل وقتی که بیسرپوش و بدون تزیین باشد، نشانهای از دیوانگی است. اما ما که بدون زینت و تزیین هستیم، آراسته و با وقار به نظر میرسیم.
این صیقل بیداد فلک بی سببی نیستزانست که بر آینه زنگار نداریم
هوش مصنوعی: این درد و رنجی که از دنیای خارج بر ما وارد میشود، بیدلیل نیست. به همین خاطر است که بر روی آینه وجود ما لکه و زنگاری وجود ندارد.
چون شمع کلیم اشک فشانی سخن ماستبی آتش شوقی سر گفتار نداریم
هوش مصنوعی: سخن ما مانند شمعی است که از شور و شوق میریزد، و بدون این اشتیاق، حرفی برای گفتن نداریم.