غزل شمارهٔ ۵۰۱ - کلیم

همین نه در سفر آشفته تر ز سیلابمکه در وطن همه سر گشته تر ز گردابم

چرا فریب شراب هوس خورم که چو شمعتمام عمر بیکقطره آب سیرابم

ز سر نهادن و از سر گذشتن است سجودبه کیش من که خم تیغ اوست محرابم

نه رهبر و نه رفیق و نه منزلست مرابراه شوق عنان بر عنان سیلابم

بدست عشق یکی ساز دلخراشم منکه تارم از رگ جان، نشتر است مضرابم

مرا ز وضع نو غفلت زیاده شد ناصحزبان بیند کز افسانه می برد خوابم

به بر و بحرم سرگشتگی رفیق رهستگمان برم که خس گردباد گردابم

اگرچه تیغ نیم روزگار دریا دلدر آتشم فکند تا دمی دهد آبم

ز اشک و آه که یارب زیاده باد کلیمهمیشه آتش سامان و سیل اسبابم