غزل شمارهٔ ۵۶۹
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عشق و دلدادگی می‌پردازد. شاعر از تاثیر عمیق نگاه معشوقش بر دل سخن می‌گوید و در تلاش است تا او را به خود نزدیک کند. او به زیبایی ابروان و مژه‌های معشوق اشاره می‌کند و به نوعی حسرت جدایی را بیان می‌کند. شاعر نشان می‌دهد که چقدر از دوری محبوب رنج می‌برد و در عین حال به زیبایی و جذابیت او در هر جمعی اشاره دارد. در نهایت، او تحت تاثیر عشق و آتش دل خود، نگرانی و غم جدایی‌اش را ابراز می‌کند.
زتیغ تو بر دل در آشنائیگشادیم شاید ازین در در آئی
هوش مصنوعی: با تیغ محبت تو قلب ما را گشودیم، شاید از این در به دنیای عشق وارد شوی.
نگه را بمژگان رسان، چند باشدمیان دو همخانه ناآشنائی
هوش مصنوعی: با نگاهی که با مژگان به یکدیگر میاندازیم، چندان فاصلهای میتواند میان دو همخانهای که با هم آشنا نیستند، وجود داشته باشد؟
سر الفت ابروان تو گردمکه یک مو ندارند از هم جدائی
هوش مصنوعی: من به عشق و محبت ابروهای تو عشق میورزم، چرا که هیچ موئی از هم جدا نیست و همه با هم به هم پیوستهاند.
به پیش فریبنده چشم تو میرمکه مژگان ز مژگان کند دلربائی
هوش مصنوعی: به سمت چشمان فریبندهات میروم، چرا که مژگانات با زیبایی خاصی دلها را میرباید.
بدریوزه خاکپایت بتان راشود دیده ها کاسه های گدائی
هوش مصنوعی: در زیر پای تو، چشمها مانند کاسههای درخواست، به بتان نگاه میکنند.
براه تو ای صید وحشی ز هر سوشد از دیده دامها روشنائی
هوش مصنوعی: ای شکار خودخواه، برای تو از هر سو دامها روشن شده است.
ترا شمع در هیچ بزمی نبیندکه نگدازد از خجلت خودنمائی
هوش مصنوعی: تو را در هیچ مجلس یا مهمانی نمیبینند که از شرم و خجالت، نتوانی خود را نشان دهی.
زبر گشته مژگانت آخر نپرسیکه رو بر قفا از چه بی جدائی
هوش مصنوعی: نگو که چرا چهرهات از غم دگرگون شده است؛ آیا از جدایی من بیخبر هستی؟
کلیم آتش داغت افسرده گشتهمنه دل برین چشم بی روشنائی
هوش مصنوعی: دل من در آتش داغی که تو ایجاد کردهای افسرده و غمگینی میکشد، پس نگذار این چشمان بینورم بر تو تکیه کند.