شمارهٔ ۴۴ - تاریخ اتمام یافتن بارگاه شاه جهان
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی‌ها و عظمت بهار و همچنین مقام والای علی (ع) می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا به توصیف جلوه‌های بهاری و تأثیر آن بر چشم و دل انسان‌ها می‌پردازد. او از علی به‌عنوان مردی سرافراز و پناه‌گاه دین یاد می‌کند و بارگاه او را با بارگاه‌های پادشاهان مقایسه می‌کند. در کل، شعر به شکوه و عظمت شخصیت علی (ع) و زیبایی‌های طبیعی اشاره دارد.
غبار دیده بد رفته باد ازین درگاهکه سربلند و فلک دستگاه آمده است
هوش مصنوعی: غبار از چشمانم رفته است، زیرا اینجا خبری از بزرگی و عظمت آمده است.
بهار نقش و نگاری چو خط مه رویانبجلوه بهر فریب نگاه آمده است
هوش مصنوعی: بهار با زیبایی و نقش و نگار خود مانند خطی بر چهرهی معشوقان، به جلوهگری آمده تا چشمها را فریب بدهد.
ز رشته های شعاعی طناب تابد مهرکه بهر سایه حق جلوه گاه آمده است
هوش مصنوعی: از رشتههای نازک و روشن، طنابی بر افراز شده است که به خاطر سایه حقیقت به جایی آمده که جلوه و زیبایی دارد.
ستوده ثانی صاحبقران و شاه جهانکه بارگاهی عرش اشتباه آمده است
هوش مصنوعی: ستایش میشود دومین حاکم زمین و آسمان که تالار سلطنتش به اندازه عرش بزرگ و با شکوه است.
براه بندگیش جبهه سرافرازانبسان نقش قدم روبراه آمده است
هوش مصنوعی: در راه خدمت به خدا، مانند نشانههایی از بزرگان و سرافرازان، گامهای استواری به وجود آمده است.
تمام گشت بسر کاری علی مردانکه او بخاک شه دین پناه آمده است
هوش مصنوعی: همه کارها به پایان رسید و علی مردان به شمشیر زدن مشغول شدند؛ چرا که او به خاک آمده تا به دین پناه بدهد.
چو بارگاه شهنشاه بود تاریخش(اتاق و بارگه پادشاه) آمده است
هوش مصنوعی: تاریخ او مانند کاخ و مکانی است که پادشاه در آن قرار دارد.