شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و رنجی عمیق از ظلم و جفا در جهان است. شاعر احساس می‌کند که این تنها او نیست که ستم دیده، بلکه همه چیز در این دنیا، حتی هر ذره خاک، به نوعی بار سنگین ستم را به دوش می‌کشد. او در جستجوی نشانه‌ای از درد و رنج خویش است و به نوعی با دیگران در این رنج مشترک است.
پر داغ دل از جور جهانیست مرااز هر که نشان دهی نشانیست مرا
هوش مصنوعی: دلم از سختیها و بیعدالتیهای دنیا پر از درد است و به من نشان بده که از کجا و چه کسی میتوانم کمک بگیرم.
تنها نه همین ستم کش افلاکمهر ذره خاک آسمانیست مرا
هوش مصنوعی: تنها من نیستم که در این دنیای پر از ظلم و ستم به سر میبرم، بلکه هر ذره از خاک نیز برای من شگفتی و آسمانی خاص دارد.