شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بی‌رحمی و ناعدالتی زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که مانند آسمان و ستاره‌ها، اوضاع سخت و ناسازگار زندگی مشخص است. به علاوه، او به بی‌پناهی و تنهایی خود در میان مردم اشاره می‌کند و احساس می‌کند که مانند گیاهی بی‌برگ در وسط یک باغ سرسبز در حال رنج کشیدن است.
با ما کین سپهر و انجم پیداستناسازی بخت بی ترحم پیداست
هوش مصنوعی: با ما که این دنیا و ستاره‌ها در برابر ما هستند، بدی و ناسازگاری تقدیر و سرنوشت بدون رحمت کاملاً مشخص است.
چون خشکی آشیانه در گلبن سبزبیبرگی ما میان مردم پیداست
هوش مصنوعی: وقتی که در میان انسانها یک دشت خالی و خشک وجود دارد، مشخص است که زندگی و زیبایی در آنجا کمبود دارد.