شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از درد و اندوه خود سخن می‌گوید. او به کسی که دلش از غیب آگاه است، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در دنیای پرمشکل و بی‌جایی زندگی می‌کند. او خانه‌ای دارد که به آن نیز دسترسی ندارد و به نوعی حس ناامیدی و محدودیت را منتقل می‌کند. این ابیات به احساس تنهایی و بی‌پناهی اشاره دارند.
ای آنکه دلت زر از غیب آگاهستبیجائی و برشکال بس جانکاهست
هوش مصنوعی: ای کسی که دل تو از اسرار پنهانی آگاه است، بیهوده و بیدلیل به چیزهای بیاهمیت مبتلا و گرفتار شدهای.
جز خانه زین خانه ندارم آنهمچون دست بآن رسید پا کوتاهست
هوش مصنوعی: من هیچ جایی جز این خانه ندارم و حتی برای رسیدن به آن هم کوتاهی میکنم.