شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تنهایی و بی‌کس بودن انسان‌ها در دنیای معاصر اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که در این زمانه کسی برای دیگری دلسوزی نمی‌کند و همه در مشکلات و غم‌های خود غرق شده‌اند. همچنین، او به این نکته می‌پردازد که هر کس تنها به فکر خود است و گره‌ای از کار کسی نمی‌گشاید. به طور کلی، مضمون شعر نشان‌دهنده فقدان محبت و همکاری میان مردم است.
کس نیست درین زمانه غمخوار کسیدوریست که کس نمی شود یار کسی
هوش مصنوعی: در این زمانه، هیچکس نیست که به فکر دیگران باشد و دوری و جدایی باعث شده که هیچکس نتواند همدم و همراه کسی باشد.
همچون ناخن سرش سزای تیغستهر کس گرهی گشاید از کار کسی
هوش مصنوعی: هر کسی که به دیگران کمک می‌کند و مشکل دیگری را حل می‌کند، به نوعی شایسته تقدیر و پاداش است، همانطور که سر ناخن به تیغ (تیغ و آلت برش) نیاز دارد و با آن سنجیده میشود.